บทความ

กำลังแสดงโพสต์จาก มีนาคม, 2019

ดร.ฐิระ ทองเหลือ ผู้ต้องการที่จะเปลี่ยนพื้นที่ชายหาดริมทะเลให้เป็นพื้นที่สีเขียว : มาตรฐานเกษตรอินทรีย์

รูปภาพ
ดร.ฐิระ ทองเหลือ ผู้ต้องการที่จะเปลี่ยนพื้นที่ชายหาดริมทะเล ให้เป็นพื้นที่สีเขียว เพื่อสร้างแรงบันดาลใจและหาคำตอบให้กับสังคม อาจารย์มหาวิทยาลัยและเกษตรกรที่ชอบความท้าทายและเป็นนักทดลอง เขาเลือกที่จะปลูกในสิ่งที่คนคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ให้มันเป็นไปได้ เจ้าของศูนย์การเรียนรู้เกษตรยั่งยืน อินทนิลออร์แกนิคฟาร์ม อ.ละแม จ.ชุมพร
จุดเริ่มต้นมาจากอะไร ?
จริงๆ วิถีดั้งเดิมของผมเป็นลูกชาวนา พ่อแม่เป็นชาวนา นาสมัยก่อนไม่ใช้ปุ๋ยเคมี มีปลามีความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติแล้วหลังจากนั้นพอวิถีมันเปลี่ยนไป สิ่งต่างๆ เหล่านี้มันเปลี่ยนไป เพราะฉะนั้นความทรงจำในอดีตตั้งแต่เด็กยังมีความทรงจำเดิมๆ อยู่ในเรื่องของเกษตรที่เป็นวิถีแบบดั้งเดิมเพราะฉะนั้นไปอยู่ที่ไหนก็แล้วแต่ผมก็พยายามจะปลูกผัก ทำอะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับเกษตร ไปเรียนก็เรียนเกษตร จบปริญญาตรีก็ไปเรียนเกษตรอีก หลังจากนั้นสิ่งเหล่านี้ก็ค่อยๆ หล่อหลอม เมื่อมีความรู้มากขึ้นจากที่เราเรียนมาหลังจากนั้นก็ค่อยๆ กลับมาฟื้นในเรื่องของเกษตรอีก แล้วเรามองว่าในเรื่องของเกษตรอินทรีย์คือทางรอด ทางรอดในเรื่องของสุขภาพ ทางรอดในเรื่องของสิ่งแวดล้อม และที่สำคัญทางรอดในเรื่องขอ…

“ป้าเบส” ผักอินทรีย์ในดินแดนผลไม้ : มาตรฐานเกษตรอินทรีย์

รูปภาพ
“ศิวพร เอี่ยมจิตกุศล”หรือ “ป้าเบส” เจ้าของสวนผักป้าเบส  อ.เขาคิชฌกูฏ  จ.จันทบุรี  ผู้เคยมีโรคภัยรุมเร้าจนสุขภาพย่ำแย่ จนต้องพลิกชีวิตสู่วิถีเกษตรอินทรีย์ ทั้งๆที่เธอไม่มีพื้นฐานความรู้การทำเกษตรใดๆเลย  เธอจึงเป็นคนแรกๆของ จ.จันทบุรี ที่จุดประกายแนวคิดการปลูกผักอินทรีย์ในดินแดนผลไม้
จุดเริ่มต้นมาจากอะไร ?
ตอนที่เรามาอยู่ใหม่ๆ ประมาณ 10 ปีก่อนที่เราจะมาอยู่ที่นี่ เราสุขภาพไม่ดีเหมือนกับเราอ่อนแอทั้งข้างในข้างนอก จิตใจเราก็ท้อแท้ หดหู่ มีภูมิแพ้ มีโรคนั้น โรคนี้ พอถึงจุดๆหนึ่งที่ครอบครัวเราเขาทำหน้าที่ตรงนั้นได้ครบถ้วนแล้ว ลูกก็เรียนจบแล้ว เขามีชีวิตของเขาเองแล้ว มันก็ถึงเวลาที่เราต้องถามตัวเองว่า แล้วเวลาที่เหลือเราอยากจะหาคำตอบกับชีวิตเราไหมว่า เกิดมาสักครั้งหนึ่งเราได้ทำในสิ่งที่เราชอบหรือเปล่า สุขภาพไม่ดีแล้วเราแก้ไขมันยังไง มันก็เป็นจุดเปลี่ยนที่ตัวให้เราเริ่มหักเหการใช้ชีวิต แทนที่จะอยู่ในเมืองตลอดก็จะมาอยู่ที่นี่เพื่อที่จะทบทวนสิ่งต่างๆ ที่มันรุมเร้าเรา สุขภาพ หาความหมายของการมีชีวิต
มีพื้นที่เท่าไหร่ ? พื้นที่ทั้งหมด 30 ไร่ ตอนที่ซื้อใหม่ๆ ประมาณ 25 - 26ปี 5 ปีแรกเราก็จะปลูกเป็นแบบเคม…

เล่ามาจากภาคสนาม : เมื่อเมืองรุกป่า “เลียงผา” จะไร้ที่อยู่

รูปภาพ
เดือนมกราคม อากาศที่กำลังเย็นสบาย ผมและทีมงานเลือกที่จะออกกองถ่ายทำเรื่องราวของเลียงผาอีกครั้ง สถานที่ที่เราไปไม่ห่างจากพื้นที่สัมปทานแหล่งแร่หินอุตสาหกรรมปูนซีเมนต์เท่าใดนัก ที่ซึ่งปรากฎระบบนิเวศป่าเขาหินปูน หรือ Limestone mountain อันเป็นที่ที่เหมาะสมแก่การอยู่อาศัยหากินของพวกมัน             "เขาพระพุทธบาทน้อย" อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี ความร้อนแล้งมาไวกว่าที่คิด เมื่อเราเดินทางมาถึงที่นี่ ต้นไม้ใบหญ้าบนภูเขาหินปูนที่ยื่นเด่นตระหง่านลูกนั้นเปลี่ยนสีไปเสียแล้ว จากป่าสีเขียวๆ ตัดสลับสีขาวๆ เทาๆ ของหน้าผาหินปูน บัดนี้มันกลายเป็นสีน้ำตาลจางๆ กิ่งก้านของต้นไม้ที่ดูโก๋น แต่ทว่าความเขียวขจีของต้นจันผา จันแดงยังคงเด่นกว่าต้นอื่นๆ เพราะพืชผาพวกนั้นเป็นต้นไม้อุ้มน้ำไม่กี่ชนิดที่สามารถยืนต้นและผลิใบเขียวได้ถึงแม้จะร้อนแล้งสักเพียงใด

มันจึงเป็นแหล่งอาหารสำหรับพวกเลียงผาในช่วงนี้ ประชากรของเลียงผาที่เขาพระพุทธบาทน้อยยังไม่มีตัวเลขยืนยันได้แน่ชัด “เท่าที่เห็นตอนเฝ้าถ่ายภาพชีวิตพวกมัน ผมนับได้สามตัว เป็นตัวผู้ทั้งหมด” หินผา ช่างภาพของเราเริ่มเรื่องเมื่อผมซักถามถึงภาพฟุตเทจที่ไ…

อย่ากลัวการเป็นเด็กบ้านนอก : ซานต้า ไก่ เฉลิมเกียรติ ลมลอย

รูปภาพ
อย่ากลัวการเป็นเด็กบ้านนอก อย่ากลัวการเป็นเด็กยากจน ใครบอกว่าเรายากจน ใครบอกว่าเราลำบาก ใครบอกว่าเราทุกข์ยาก เราต้องดิ้นรนให้มันพ้นสิ่งนี้ ทำยังไงล่ะ ตอนนี้พวกหนูมีหน้าที่อะไร มีหน้าที่เป็นเด็กดีนะ ตั้งใจเรียน เชื่อฟังคุณพ่อคุณแม่
พอดีว่าช่วงที่ผมเรียนอยู่ที่สกลนครช่วงป.3 เนี่ย ผมสอบได้ที่ 39นะ มีเพื่อนอยู่ 42 คน แล้วก็คุณครูท่านก็บอกว่าหรือเธอย้ายไปอยู่โรงเรียนที่อยู่พิษณุโลกตอนป.4 คุณครูก็บอกไปอยู่นู้นนะตั้งใจเรียน เป็นเด็กดี เชื่อฟังพ่อแม่ด้วย ผมย้ายมาอยู่พิษณุโลก ได้มาอยู่ในโรงเรียนจ่าการบุญ อยู่ห้องสุดท้ายของระดับชั้นป.4 ผมสอบได้ที่ 1 เพราะคาถาคุณครู เราก็เลยอาตัวนี้มาสอนเด็กด้วย


แนวคิดที่ทำให้เราเริ่มแจกของให้แก่เด็กๆ เริ่มมีแนวคิดตั้งแต่ปี 2543 แล้ว คือตอนนั้นที่เราเป็นเด็กพ่อแม่ยากจนมาก ไม่มีเงินให้ไปโรงเรียนเพราะฉะนั้นทำยังไงเด็กยากจนคนหนึ่งจะมีกิน สมัยก่อนเขาต้องตามหลวงตา เช้ามาลงรถ 6 โมงเช้าเพื่อที่จะไปรอหลวงตาแล้วก็หิ้วปิ่นโตหลวงตาเข้าวัด ถึงเวลาก็หยิบขนมไปกินโรงเรียน หิ้วไปเป็นถุงเลย หลวงตาหยิบใส่ให้เป็นถุงเลยแล้วก็ไปแจกเพื่อนที่โรงเรียน ดินสอแท่งหนึ่งใช้กันจนเหลาหัวเหลาท้า…