คนหลงป่า | สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ

สองสามปีที่ผ่านมาน้องๆของทีวีบูรพาทีมหนึ่งราวๆ 10 ชีวิต ซุ่มทำงานที่แตกต่างออกไปจากความเคยชินเดิมของเราอย่างเงียบๆ เป็นงานที่พาชีวิตคนทำงานออกไปจากสิ่งที่คนส่วนใหญ่ปรารถนากัน นั่นก็คือความง่าย สุขสบาย ไม่เหนื่อยยากลำบาก

พวกเขาค่อยๆ เพียรเรียนรู้ ฝึกฝน ทนลำบากและเสี่ยงอันตราย เพื่อทำให้เราได้มีทีมงานที่มีศักยภาพที่จะทำงานสารคดีให้กว้างไกลออกไปอีกแขนงหนึ่ง นั่นคือสารคดีสัตว์ป่า เราจึงเรียกทีมนี้ง่ายๆสั้นๆว่า 'ทีมสัตว์ป่า' หรือทีวีบูรพาไวลด์ไลฟ์

พวกเขาเริ่มต้นจากไม่มีต้นทุนอะไรนอกจากหัวใจ สมาชิกในทีมไม่มีใครเป็นนักนิยมไพร ไม่มีใครเป็นช่างภาพสารคดีใหญ่ ทุกคนเป็นคนทำรายการโทรทัศน์ทั่วๆไป การเกิดขึ้นของทีมแห่งความภาคภูมิใจนี้ เป็นบทพิสูจน์ศักยภาพของมนุษย์ว่า ฝึกฝนเรียนรู้ได้ หากเพียรพอ


ความไว้ใจ และให้โอกาสจากสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง7 เป็นจุดเริ่มต้นที่ไม่อาจลืมได้ ถ้าไม่มีการให้โอกาสในวันนั้นคงไม่มีวันนี้ แต่ถ้าพูดถึงตัวบุคคล ผู้ที่จะต้องบันทึกไว้ว่าเป็นผู้อยู่ทั้งเบื้องหลัง และเบื้องหน้าของการทำให้ทีมสัตว์ป่าเกิดขึ้นได้จริง หรือจะพูดว่าทีมสัตว์ป่าจะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าไม่มีเขาคนนี้ บุคคลผู้นั้นเป็นชายหนุ่มนิรนาม ซึ่งสำหรับผมชื่อของเขาไม่ได้อยู่ในทำเนียบช่างภาพสัตว์ป่าชื่อดังรายแรกๆในลิสต์ ที่เราตั้งใจจะทาบทามมาทำงานด้วย เขามีชื่อที่สะท้อนบุคลิกตัวตนว่า หินผา ปราณไพร 

ในวันที่การทำงานกับช่างภาพสัตว์ป่ามืออาชีพซึ่งส่อแววว่าจะไม่เป็นจริงตั้งแต่เริ่มต้น ไปไม่รอด แต่เราจำเป็นต้องเดินหน้าต่อ เข้าสู่อาณาจักรของเพื่อนต่างสายพันธุ์ ไม่สามารถถอยหลังได้ ผมไม่เคยได้ยินชื่อของผู้ที่อาสามานำทัพเล็กๆ ของเรามาก่อน 

ถ้าไม่ใช่บุญกุศล สวรรค์ส่งมา ธรรมะจัดสรรก็ต้องเป็นอะไรสักอย่างที่ผมยังหาคำอธิบายไม่ได้จนถึงทุกวันนี้ ว่าอะไรทำให้คนที่มีที่ทางของตัวเอง เปี่ยมประสบการณ์ ความรู้ ความสามารถและสายสัมพันธ์ แต่เก็บงำประกายอย่างเขาถึงมาปักหลักอยู่กับทีมที่ไร้เดียงสาอย่างพวกเรา จนเขากลายมาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราในฐานะกลจักรสำคัญผู้นำพา


ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพราะกุศลกรรมเก่าๆที่พวกเราเคยทำไว้ บวกกับกรรมใหม่คือความไม่รู้ แต่ตั้งใจจริงและพร้อมที่จะเรียนรู้ ต่อสู้กับความยากลำบาก หรือหัวใจของทุกคนในทีมนั่นเองที่เป็นส่วนสำคัญ แน่นอนความพยายามของฟันเฟืองตัวอื่นๆที่ช่วยกันสนับสนุนขับเคลื่อน ให้การลุยไปข้างหน้าของทีมที่ต้องใช้ทรัพยากรมากมายมหาศาลไม่สะดุด ไม่ติดขัด ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง ก็มีส่วนไม่น้อย

ในการทำงาน ไม่เพียงพวกเขาไม่กี่คนจะต้องผลัดกันเข้าออกป่าแบบเรียกได้ว่ามีป่าเป็นบ้านหลังที่สองเท่านั้น หากแต่เมื่อกลับมา ยังต้องจัดการทรัพยากรที่ถ่ายทำมา ดูฟุตเทจ วางเค้าโครงเพื่อเรียบเรียง ประกอบขึ้นมาเป็นเรื่องราวที่จะเล่าเรื่อง ขณะเดียวกันก็ต้องเตรียมข้อมูล ค้นคว้า ติดต่อ ประสานงาน เตรียมอุปกรณ์ ร่างกาย เพื่อจะเดินทางเข้าไปครั้งใหม่ พวกเขาเข้าไปแล้วออกมา ออกมาแล้วเข้าไป อยู่แบบนี้เป็นปีๆ สองปี สามปีติดต่อกัน แน่นอนถ้าไม่มีหัวใจที่พิเศษ เป้าหมาย วิธีคิด และเหตุผลของชีวิตที่ชัดเจน ประกอบกับความเคารพในวิถีของคนทำสารคดี ไม่มีความจำเป็นใดที่พวกเขาต้องอดทนมาถึงวันนี้


ผมเห็นภาพของสุธีร์ ชายหนุ่มรูปร่างอวบอิ่มซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ที่โดยสภาพร่างกายพร้อมจะเป็นภาระทั้งของตัวเองและผู้อื่นได้ทุกเมื่อ ลุยน้ำเทียมสะเอวไปในทุ่งหญ้าทรงกระเทียม พร้อมกับเก่งซึ่งเป็นคนขับรถ และบอยช่างภาพท่ามกลางสายฝนยามค่ำคืน เพื่อติดตั้งบลายด์ในการถ่ายทำกระเรียนภายใต้การนำพาของหนึ่ง โดยมีโบ๊ท หญิงสาวร่างบอบบางเป็นผู้สนับสนุนและเดินทางไปในทุกระนาบ พวกเขาเสร็จภาระกิจเปียกชุ่มนั้นดึกดื่น แต่ก็พร้อมที่จะตื่นขึ้นมาตอนตีสี่เพื่อลุยน้ำเข้าไปนั่งอยู่ในพื้นที่เปียกแฉะแคบๆนั้นตลอดทั้งวันในวันรุ่งขึ้น


ผมสัมผัสได้ว่าสิ่งที่ปรากฎในประกายตาและน้ำเสียงของบอยขณะที่กำลังจะพาตัวเองขึ้นไปบนความสูงระดับเรือนยอด หลังการใช้เวลาทั้งวันในการติดตั้งแพลทฟอร์ม เพื่อที่จะขึ้นไปนั่งซุ่มอยู่บนความสูงและพื้นที่ๆไม่อนุญาตให้ก้าวขามากกว่าหนึ่งก้าวนั่นแบบกระดิกตัวไม่ได้ทั้งวัน และไม่ว่าจะกินอาหารหรือขับถ่ายของเสียออกมาก็ต้องทำอยู่บนนั้น ไม่ใช่ความทนทุกข์

ไม่ว่าจะการสบถเล็กๆของอู๊ดในความเวียนหัวกับฝูงลิงที่ไม่ได้เป็นเป้านิ่งให้ถ่ายเหมือนคนหรือวัตถุอย่างที่คุ้นเคย การล้มตัวลงนอนอย่างสิ้นเรี่ยวแรงหลังความตึงเครียดในการเผชิญหน้าในระยะประชิดกับนกกระเรียนสิ้นสุดลง ของบอย การเผชิญหน้ากับโขลงช้างป่าอย่างเยือกเย็นของหนึ่ง วินาทีที่ยาวนานเหมือนกัปกัลป์กับการนิ่งเผชิญหน้ากับงูจงอางสองต่อสองในเต้นท์ของอู๊ด การอดทนรอคอยอยู่ในบลายด์ท่ามกลางไฟป่าที่ลามเลียอยู่รอบๆยาวนานเกือบสองเดือนเพื่อเฝ้านกยูงของตูน ฯลฯ ผมเชื่อว่าในเรื่องเล่าที่จะเป็นตำนานส่วนตัวของแต่ละคนจะระคนความภาคภูมิใจ

ไม่มีใครเข็ดหลาบและสาปแช่งการเรียนรู้ การพาตัวเองเข้าไปในมิติอันน่าพิศวงและวิถีที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนนั่นคือความท้าทายและการผจญภัย แน่นอนและนั่นจะทำให้เขาแตกต่างจากผู้ที่ไม่ได้รับหรือละทิ้งโอกาสนี้


ผมฟังคำพูดของหนึ่งที่พูดถึงภาพนกลอยน้ำที่ได้เห็นจากการได้เฝ้ามองว่าเป็นสิ่งวิเศษ การที่ใครสักคนหนึ่งจะเห็นสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่อาจไม่มีความหมายสำหรับผู้อื่นว่าเป็นวิเศษ แน่นอนเครื่องรับสัญญาณนั้นต้องมีความละเอียดหยาบต่างกัน ถึงจะเห็นและสัมผัสได้ถึงความวิเศษนั้น และด้วยจิตใจประเภทนี้ การมองเห็นคุณค่าสาระของชีวิตและการงาน การมีอยู่และการเชื่อมโยงของสรรพสิ่ง ย่อมเห็นตำแหน่งแห่งหนของตัวตนที่เกี่ยวก้อยร้อยรัดอยู่กับสิ่งอื่น


ในการทำงานในป่าคราวหนึ่ง โบ้ทซึ่งเป็นทั้งข้อมูล ครีเอทีฟผู้เขียนบทสารคดี แม่ครัว ฯลฯ ไม่สบายจากการติดเชื้อ ทีมงานซึ่งมีกันอยู่ 3-4 คน ต้องช่วยกันแบกหามออกมาจากป่าเป็นเวลากว่าครึ่งค่อนวัน โดยมี' เพี๊ยซ' เพื่อนสาวผู้ร่วมชะตากรรมอีกคนเฝ้าดูแลไม่ห่าง ลำพังสัมภาระเฉพาะอุปกรณ์ถ่ายทำกับอุปกรณ์ดำรงชีวิตก็หนักหนามากพอสำหรับทุกคนอยู่แล้ว การรวมใจแบกรับภาระร่วมกัน ความอดทน การเสียสละความห่วงใย การไม่ทอดทิ้งกัน การได้เห็นธาตุแท้กันยามยากลำบากนั้น ความจริงใจที่ซื้อหาไม่ได้ย่อมส่งผลให้ความสัมพันธ์ที่พวกเขามีต่อกันแตกต่างไปจากความเหนียวแน่นปกติธรรมดา



วันนี้ผมเดินออกจากห้องตัดต่อหลังจากดูงานสารคดี "คนหลงป่า" ซึ่งเป็นเรื่องเบื้องหลังการทำงานของพวกเขาด้วยความปลื้มปิติและมีความสุขในใจตลอดมาผมอยู่ที่ออฟฟิศได้เห็นแต่ฟุตเทจและงานที่ออกอากาศ แต่วันนี้ผมได้เห็นเบื้องหลังการใช้ชีวิตและการทำงานของพวกเขา ผมรู้สึกภาคภูมิใจในตัวของทุกคน รวมถึงทีมงานเบื้องหลังที่ตัดต่องานออกมาได้อย่างคงเส้นคงวา 

ผมแก่เกินกว่าจะต้องแสวงหาชื่อเสียง ความสำเร็จและการยอมรับใดๆจากใครๆแล้ว ชีวิตเดินทางมามากพอที่จะเห็นโลกธรรมทั้งหลาย รู้จักสิ่งรกรุงรังในใจและภาวะชีวิตที่ตนปรารถนา เป้าหมายสำคัญคือการเข้าถึงการเรียนรู้ด้านใน และการใช้เวลาที่เหลือให้มีคุณประโยชน์เพื่อแลกลมหายใจ ตัณหาเล็กๆของผมคืออยากเห็นคนรุ่นใหม่ที่มีศักยภาพเกิดขึ้นและยืนอยู่บนแนวทางที่เหมาะสม และสามารถโอบเอื้อเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ไม่ทิ่มแทงกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง

ผมเคยหลงอยู่กับบางสิ่งและสูญเปล่ากับมันไปเยอะ ถูกความจริงสอนว่าไม่อาจยึดครองคาดหวังสิ่งใดได้แท้จริง แต่หากจะมีอะไรสักอย่างที่ยังปลุกเร้าความรู้สึก ผมอยากไปหลงวนเวียนอยู่ในที่ๆไม่ไกลจากที่พวกเขากำลังหลงอยู่


ภาพจาก ทีมงานสัตว์ป่า
- ONLINE TVBURABHA -

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

บันทึกไว้ ก่อนถึง 13 ตุลาคม 2560

ศิลปินสาวชาวเกาหลีใต้ใช้เวลา 20 ปี เก็บภาพจำร้านขายของชำที่กำลังจะเลือนหาย

การเตรียมตัวของชีวิต | สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ