บทความ

กำลังแสดงโพสต์จาก พฤษภาคม, 2017

Mariusz Kedzierski หนุ่มพิการแต่ความฝันไม่พิการ

รูปภาพ
ความพิการไม่ได้หมายความว่า "ฉันจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเอง...ชีวิตที่ดีนั่นหมายความว่าฉันจะต้องไม่ลืมความฝันของตัวเอง"Mariusz Kedzierski ศิลปินหนุ่ม ชาวโปแลนด์ผู้นี้ เป็นอีกคนที่ทำให้เรารู้ว่าความพิการไม่ได้เป็นข้อจำกัดใดๆในการทำงานศิลปะ เขาสามารถสร้างผลงานด้วยการวาดภาพเหมือนได้อย่างสวยงาม ตลอด 7 ปีที่ผ่านมาเขาทุ่มเวลากว่า 15,000 ชั่วโมง เพื่อสร้างสรรค์ผลงานกว่า 700 ชิ้น   และเคยได้รับรางวัลที่ 2 “Best Global Artist” เมื่อปี 2013 ที่กรุงเวียนนาอีกด้วย อีกทั้งยังมีโอกาสได้ร่วมแสดงผลงานตามที่ต่างๆ เช่น  Cracow, Vienna, Oxford, Wroclaw

Mariusz Kedzierski ยังได้ผุดโปรเจคที่ชื่อว่า  ‘Mariusz Draws’ โดยการเดินทางไปนั่งวาดภาพบนท้องถนนทั่วยุโรป ทั้งเบอร์ลิน , อัมสเตอร์ดัม , ลอนดอน , ปารีส , บาร์เซโลน่า , มาร์แซย์ , เวนิส , โรม , เอเธนส์  เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้คน และแสดงให้เห็นว่าข้อจำกัดใดๆนั้นมันไม่มีอยู่จริง


ไปดูผลงานของเขากันดีกว่าค่ะ  









ที่มาboredpanda และ FB : MariuszKedziersk

- ONLINE TVBURABHA -

ระหว่างการเดินทาง 3 (จบ) | สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ

รูปภาพ
ความจริงผมไม่อยากเขียนอะไรเกี่ยวกับที่ไปดมทิเบตและซีอานแล้ว เพราะเขียนมา 2 สัปดาห์แล้ว แต่กลับมาก็ไม่สบายเสียอ่วม จวนตัวเข้านึกเรื่องอะไรไม่ออกก็ต้องขออนุญาตอีกสักสัปดาห์นะครับ คงไม่ว่ากัน
ก่อนกลับเมืองไทย ผมนั่งรถไฟจากลาซามานอนที่ซีอาน 3 คืน ที่พักเป็นยูธ โฮสเทล ราคาไม่แพง ยิ่งไม่ใช่หน้าไฮด้วยแล้ว ห้องรวมหกเตียง จ่ายราวๆร้อยบาทต่อคนต่อคืน ห้องสี่เตียงก็ตกคนละร้อยกว่าบาท ส่วนผมนอนห้องสองเตียงกับยุ่นแห่งแม่น้ำร้อยสาย เราจ่ายกันคนละสองร้อยกว่าบาทต่อคืนเท่านั้น ราคานี้เป็นราคาลด 50% ที่จองล่วงหน้าตั้งแต่เดือนมกราคม


โรงแรมที่พักอยู่ไม่ไกลจากแลนด์มาร์คของเมือง คือหอระฆังและหอกลองเท่าไหร่ เดินพอเพลินๆก็ถึง และเพราะได้มีโอกาสเดินแถวๆนั้น จึงทำให้ได้พบเรื่องที่อยากนำมาเล่าสู่กันฟัง 2 - 3 เรื่อง ส่วนเรื่องที่เที่ยวตามหมายของทัวร์คงอาศัยอะไรผมไม่ได้ ไปเปิดอ่านรีวิวที่คนอื่นเขียนๆไว้ดีกว่าแน่นอน
เรื่องแรกเป็นเรื่องที่ผมประทับใจที่สุด คือฟุตบาธและถนนครับ ซีอานเอาสายไฟลงดินหมดแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ไม่ใช่เพิ่งเร็วๆนี้แน่ เพราะต้นไม้ริมฟุตบาทบางช่วงโตขนาดคนโอบ เรียงรายเป็นระเบียบ สวยงาม …

บันทึกฝึกงาน | ตอน ประสบการณ์ใหม่ในป่ากว้าง

รูปภาพ
สวัสดีครับ ชื่อเก่งครับ วัชระ ใจหาญ  จากมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ มาฝึกเป็นผู้ช่วยตัดต่อรายการสัตว์ป่า

ทำไมถึงเลือกฝึกงานที่ทีวีบูรพา
ส่วนตัวผม ผมชอบรายการสารคดีอยู่แล้วครับ ผมค้นหารายการสารคดี คือมันตอบโจทย์ความรู้สึกของเราได้ ในรายการสารคดีเนี่ย ก็เลยเลือกมาที่ทีวีบูรพา เพราะทีวีบูรพาให้ผมได้ทุกอย่าง ตอบสนองความต้องการของผมได้ ให้ผมได้เรียนรู้เริ่มตั้งแต่กระบวนการถ่ายทำ กระบวนการตัดต่อ กระบวนการเขียนบท ต้องทำอะไรแบบเนี้ย ต้องเก็บข้อมูลได้บ้าง

ก่อนมาฝึกงาน กับหลังมาฝึกงาน ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างไร
ต่างกันมากครับ ก่อนมาเนี่ย ตื่นเต้นนิดๆ แต่พอเข้ามาจริงๆพี่ๆเป็นกันเองมาก สอนเราทุกอย่าง ไม่ว่าจะใคร ไม่ว่าพี่เลี้ยงเรา หรือว่าจะเจอพี่ๆคนไหนก็สอนเรา เราถามอะไรได้ทุกอย่างตอบเราได้หมด ตอบสนองความต้องการของเราได้หมด แล้วออกกองพี่ๆก็สอนเราทั้งเรื่องมุมภาพ ทั้งเรื่องการเป็นอยู่ในการออกกอง เป็นอย่างไร ทำอย่างไร

ได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาได้มากน้อยแค่ไหน
เยอะมากเลยครับ ทั้ง การถ่ายทำ การตัดต่อ การวางโครงเรื่อง การเล่าเรื่องต่างๆ

จริงๆแล้วไฝ่ฝันอยากเป็นอะไร
ผมอยากเป็นช่างตัดต่อ แต่ผมมารอบนี้ผมจะเอาทุกอ…

พอลล่า ฉันเกิดมาเพื่อเป็นเจ้าหญิง

รูปภาพ
ใบหน้าค่อยๆ เปลี่ยนไป ร่างกายดูเหมือนจะหดเล็กลง เมื่อหญิงคนหนึ่งถอดร่างกลายเป็นเจ้าหญิง ก่อนอื่น คุณต้องลืมซินเดอเรลลา และเจ้าหญิงแสนดีที่เคยรู้จักไปเสียก่อน
ณ อาณาจักรเล็กๆ ในตรอกเก่าแก่โบราณ ยังมีเจ้าหญิงผู้เย่อหยิ่ง



ก่อนที่โชคชะตาจะลิขิตให้หญิงสาวคนหนึ่งได้กลายมาเป็นเจ้าหญิง เธอผู้นั้นใช้ชีวิตฟุ้งเฟ้ออยู่ในโลกแบรนด์เนม ตั้งแต่เสื้อผ้าหน้าผม ไปจนถึงของกินของใช้จิปาถะ
หญิงสาวผู้ไม่เคยแยแสคนละแวกบ้าน ใช้ชีวิตอยู่กับสังคมชั้นสูงในวงการมายา  "พอลล่าไม่ได้เกิดมาก็เป็นเจ้าหญิงเลยนะ มารู้ว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงก็ตอนที่กลับมาจากฮ่องกง ต้องมีคนเข็นรถให้ตลอดเลย และหลังจากนั้นก็ไม่ต้องเดินเองอีกเลย
"เวลานอนก็ต้องมีนางสนองฯ มานอนเฝ้าอยู่ข้างๆ จะไปห้างก็มีองครักษ์คอยอัญเชิญเกี้ยว วันนี้ องครักษ์ไม่อยู่ อยู่แต่นางหนอง"
พยักเหยิดไปยังหญิงสาววัยรุ่น ย้อมผมทอง กำลังนั่งยิ้ม อายม้วนอยู่บนเตียง นางในคนที่หนึ่งของเจ้าหญิงมีชื่อว่า 'เทหญ้า' ไม่ใช่ 'เทย่า'

เหล่าองครักษ์ของเธอประกอบด้วย อะลิฟ อะดิ๊ง และโจอี้ หลาน 3 คน วัย 10 ขวบ  ผู้พร้อมจะติดตามไปทุกหนแห่ง "แรกๆมันไม่อยา…

ระหว่างการเดินทาง 2 | สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ

รูปภาพ
เอาเข้าจริงแล้วสิ่งที่ผมจินตนาการไว้ต่างจากความเป็นจริงลิบลับ มันไม่ใช่ทั้งการปั่นสู่หลังคาโลก และปั่นบนหลังคาโลก แต่เป็นการเอาจักรยานมาจอดไว้บนหลังคาโลกมากกว่า หากจะให้ได้ชื่อว่าปั่นสู่หลังคาโลกจริงๆนั้น ผมคิดว่าต้องมีเงื่อนไขอย่างน้อย 3-4 ประการ คือ หนึ่งต้องมีเวลามากกว่านี้ สองต้องมีความสามารถมากกว่านี้ สามต้องมีการศึกษาเตรียมการดีกว่านี้ หรือจะพูดโดยสรุปก็คือ สี่ต้องมีความพร้อมทุกด้านมากกว่านี้
สำหรับผม เที่ยวนี้ที่ได้ปั่นต่อเนื่องจริงๆ ก็จากเบนจื่อหลานไปซูซ่วง จากซูซ่วงไปเต๋อชิง จากเต๋อชิง ออกนอกเมืองไปอีกราวๆ 30 กว่ากิโลเท่านั้น หลังจากนั้นก็เอาจักรยานขึ้นรถบรรทุกไปดรอปริมทะเลสาบ RAWU(ราวู) แล้วปั่นเลียบริมทะเลสาบไปอีกประมาณ 20 กว่ากิโล รวมแล้วทั้งขึ้นเขาทั้งดาวน์ฮิลล์ไม่เกิน 200 กิโล นอกนั้นจักรยานผมอยู่บนรถบรรทุกจนกระทั่งถึงลาซา


แต่ไม่ว่าอย่างไร ก็ด้วยการนั่งรถบัสแบบมาราธอน 6-7 วัน เช้ายันค่ำนี่แหละที่พาผมมาถึงลาซา บนเส้นทางที่ยังมีคนไทยไม่มากนักได้มีโอกาสสัญจรนั่นก็คือ เส้นเต๋อชิง-ยูนนาน-ลาซา และได้มีโอกาสพบเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นสองข้างทางหลวงเส้น 318 รวมทั้งประสบการณ์อื่นๆ …

ระหว่างการเดินทาง 1 | สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ

รูปภาพ
สวัสดีครับ ผมเริ่มเขียนข้อความเหล่านี้ขณะรอกินอาหารเที่ยงในร้านอาหารในชุมชนเล็กๆ แห่งหนึ่ง ระหว่างเดินทางจากเต๋อชิงไปหม่างคาง ก่อนถึงด่านข้ามชายแดนยูนนานเข้าสู่ทิเบตเล็กน้อย จากเต๋อชิงเมื่อเช้า ผมปั่นขึ้นเขาราวๆ 10 กิโลเมตร ก่อนดาวน์ฮิลล์ลงมาอีก 30 กว่ากิโล แล้วเอาจักรยานขึ้นรถบรรทุกเพื่อข้ามชายแดนยูนนานสู่ทิเบต ตั้งแต่นี้ต่อไปพวกเราอยู่ในความดูแลของทัวร์ทิเบต

เมื่อวาน ก่อนเข้าเต๋อชิง คณะของพวกเราพักที่ซูซ่วง โรงเตี๊ยมเดิมที่เป็นจุดพักของนักจักรยานเมื่อปีที่แล้ว ก่อนรุ่งเช้าสายแข็งจะปั่นขึ้นยอดไป๋หม่า อาชาหิมะขาว ไต่ความสูงจาก 4,200 กว่า ขึ้นไป 4,900 กว่า ระยะทางราวๆ 50 กิโลเมตร ก่อนดาวน์ฮิลล์อีก 20 กว่ากิโลเข้าสู่เต๋อชิง สายกลางๆ อย่างผมกับยุ่น จากแม่น้ำร้อยสาย นั่งรถกะป๊อขึ้นไป ยอดที่ 2 ของเทือกอาชาหิมะขาวเพื่อปั่นขึ้นยอดสูงสุด ระยะทาง 10 กว่ากิโลเมตร ก่อนดาวน์ฮิลล์ลงเต๋อชิง ซึ่งปีที่แล้วเจอพายุหิมะ แทบเอาตัวไม่รอด ปีนี้อากาศเป็นใจมาก ฟ้าเปิด อากาศหนาวแต่ไม่หนาวจัด ถึงลมพัดแรงตลอดทางก็ตาม ปีนี้ผมสามารถปั่นได้ตลอดเส้นทาง ถึงเต๋อชิง 4 โมงกว่าๆ โดยไม่ต้องลงจูงเลย ถือว่าดีกว่าปีที่แล้ว