บทความ

กำลังแสดงโพสต์จาก กุมภาพันธ์, 2017

ไอเดียสุดเจิด เลี้ยงแมวในออฟฟิศช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน

รูปภาพ
บริษัทในญี่ปุ่นชื่อว่า 'Ferray' ที่ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับ  Internet solutions ผุดไอเดียให้พนักงานสามารถเลี้ยงแมวในออฟฟิศได้  ที่ทำงานแห่งนี้จึงมีแมวอยู่ถึง 9 ตัว เป็นแมวที่พนักงานพามาจากบ้าน และส่วนหนึ่งเป็นแมวจรจัดที่พวกเขาเก็บมาเลี้ยง...เจ้าของความคิดเชื่อว่าการเลี้ยงแมวจะช่วยให้ผ่อนคลาย และจะเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของพนักงานอีกด้วย...นอกจากประสิทธิภาพการทำงานที่มากขึ้นแล้ว พนักงานก็มีการพูดคุยและสื่อสารระหว่างกันมากขึ้นอีกด้วยค่ะ
© glamourparis

© hypeness
© hypeness
© hypeness
© hypeness
(เรื่องจาก brightside)

ไปดูเรื่องราวที่ญี่ปุ่นแล้ว กลับมาที่ออฟฟิศทีวีบูรพาของเรากันดีกว่าค่ะ ในทีวีบูรพาก็เลี้ยงแมวกับเขาเหมือนกัน ...แต่ไม่ใช่นโยบายของบริษัทแต่อย่างใด....อาจเป็นพรหมลิขิตระหว่างแมวกับทีวีบูรพา ที่บังเอิ๊นบังเอิญมาเจอกัน  ก่อนหน้านี้ในออฟฟิศมีแมวอยู่สองตัวคือเจ้าสามสี กับ เจ้าสีนิล แต่ตอนนี้เจ้าสามสีตายไปแล้ว เหลือแต่เจ้าสีนิลอยู่เพียงลำพัง สีนิลเป็นแมวเพศผู้มาอยู่ที่ทีวีบูรพาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก ได้รับการดูแลอย่างดีจากพี่ปุ่น พี่ต่อ(พิธีกรกบนอกกะลา) พี่ผักหวาน และพี่ๆอีกห…

ในชามแกงส้ม | วิสามัญชน

รูปภาพ
"เย็นนี้จะกินข้าวกับอะไรดี"  แม่ยิงคำถามโลกแตกประจำวันอีกแล้ว สำหรับฉันนี่เป็นคำถามที่ใช้พลังงานสมองในการตอบมากเสียยิ่งกว่าการแก้สมการอีก เพราะต้องอาศัยตัวแปรทางสิ่งแวดล้อมอย่าง สภาพอากาศ เวลา สถานที่ สภานภาพครอบครัว และโดยเฉพาะตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้อย่างอารมณ์มนุษย์ จึงเป็นเรื่องยากที่จะหาเมนูมื้อเย็นที่ 'ใช่' ที่สุดสำหรับทุกคนในบ้าน แม้จะบังเอิญว่าวันนี้มีเพียงฉันกับแม่แค่สองคนก็ตาม เงื่อนไขสำคัญคือ ในแต่ละวันคำตอบไม่ควรซ้ำกัน หรือซ้ำกันได้ไม่เกิน 2-3 ครั้ง ฉันไม่รู้ว่าบ้านอื่นๆ เขาเป็นแบบนี้หรือไม่ แต่บ้านฉันที่มีแม่เติบโตมากับคำว่า 'เสน่ห์ปลายจวัก' แบบคนโบราณตามต่างจังหวัดนั้นจะมีคำถามชวนปวดหัวนี้แทบทุกวัน


เมื่อวาน บ้านเรามีน้ำพริกกะปิปลาทูทอดเป็นดินเนอร์สุดหรู วันก่อนได้กินน้ำพริกมะขามแสนแซ่บ วันก่อนหน้านั้นแม่เข้าครัวตั้งแต่บ่าย ตั้งพิธีการข้าวคลุกกะปิชุดใหญ่กว่าจะเสร็จพลบค่ำ ฉันกำลังพยายามทบทวนภาพอาหารมือเย็นที่ผ่านๆมาเผื่อจะช่วยกระตุ้นต่อมอยากอาหารอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นพิเศษ
"หมูทอดกระเทียมก็แล้วกัน" ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนเสนอเมนูสิ้นคิดประ…

แรกบิน | พรอนันต์ เสริมสุข

รูปภาพ
"ทำไมนกสีดำพวกนั้นไม่ลงมากินอาหารกับเราล่ะคะคุณปู่"  พิราบน้อยเอ่ยถามผูู้เป็นปู่อย่างใคร่รู้ปากจิกกินเม็ดอาหารที่ถูกหว่านโปรยลงบนพื้นสนามหญ้า เช่นเดียวกันกับนกพิราบอีกฝูงใหญ่ที่ต่างกำลังจิกกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
"อีกาพวกนั้นนะเหรอ" ผู้อาวุโสพลางแหงนมองฝูงกาที่โบยบินอยู่เบื้องบน "พวกมันกินกับเราไม่ได้หรอกเพราะคนใจบุญเขาให้อาหารเหล่านี้ก็แต่พวกเราเท่านั้น" พูดไปพลางปากยังคงจิกกิน
"ทำไมล่ะคะ" พิราบน้อยยังไม่คลายสงสัย "ทำไมเขาไม่ให้พวกนั้นด้วย"
"อืม" คุณปู่คิดหนัก จะตอบหลานรักอย่างไรในเมื่อตัวไม่รู้ คำตอบอย่างไรที่หลานสาวตัวน้อยวัยอยากรู้จะเข้าใจได้ "คนเขาคงเกลียดที่พวกนั้นตัวดำละมั้ง" คำตอบนั้นกลั่นกรองจากความน่าจะเป็นเท่าที่ความสามารถในการเชื่อมโยงของพิราบเฒ่าจะพาไป "กินๆ เถอะ เดี๋ยวไม่อิ่มนะหลานเอ้ย" 
ต่างก็จิกกินมื้ออาหารนั้นต่อไปโดยไม่มีคำถามใดๆจากหลานสาวอีก แม้แววตาอันใสสดคู่นั้นยังคงฉายชัดในความสงสัย และคำถามอีกมากมายยังคงไม่ได้พูดออกมา
ในสนามหญ้าอันไพศาลสำหรับฝูงพิราบนั้น อาหารยังคงถูกหว่านโปรยอยู่ไม…

เศษ | ทรงวุฒิ อินเรือง

รูปภาพ
ในที่สุดวันที่นุชรอคอยด้วยใจจดจ่อก็มาถึง สาวน้อยวัยสิบขวบเศษยืนมองภาพตนเองในกระจกอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วหมุนตัวไปมาอย่างอารมณ์ดี เสียงหัวเราะเล็กๆ เล็ดลอดออกมาเป็นครั้งคราว ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุข หันซ้ายหันขวาไปมาสักครู่ก็สงบลง สาวน้อยผู้จ้องมองภาพตัวเองในกระจกอีกครั้งสายตาจับจ้องไปที่รูปภาพที่ปักอยู่บนเสื้อก่อนจับชายเสื้อมาดอมดม ไม่รู้ว่ากลิ่นหอมหวนสักเพียงใด แต่สาวน้อยสูดกลิ่นของมันเข้าไปเต็มกำลัง ก่อนค่อยๆคลายลมหายใจออกมาช้าๆ สาวน้อยมีความสุขเหลือเกิน
นี่เป็นครั้งแรกที่นุชสวมใส่เสื้อตัวนี้หลังจากเก็บหอมรอมริบแต่ละบาทจากทั้งค่าขนมที่เหลือจากโรงเรียนค่ารับจ้างชาวบ้านแถวตลาดสดใกล้บ้าน ทั้งล้างจาน ล้างผัก รดน้ำต้นไม้ เงินแต่ละบาทที่ได้มาสาวน้อยเก็บรวบรวมไว้เพื่อซื้อเสื้อผ้าในตลาด หลังเลิกทำงานทุกเย็นสาวน้อยต้องคอยไปแอบยืนดูด้วยเกรงมันจะถูกผู้อื่นจับจองไปเสียก่อน ด้วยความตั้งใจไม่นานก็ได้เป็นผู้ครอบครองมันสำเร็จ ทำอย่างไรได้หล่ะ ก็รูปพี่ทรายบนเสื้อตัวนี้ช่างสวยงามเหลือเกิน


นุชคว้ากระดาษกับปากกาหน้าหิ้งกระจกยัดลงกระเป๋ากางเกงก่อนลงจากบ้าน แล้วเดินเข้าไปจูงรถจักรยานใต้ถุนบ้านออกมา…

หกสิบนาที | พลล์ เพชรบดี

รูปภาพ
ฉันเหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งชั่วโมง หมอบอกฉันว่าอย่างนั้น ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึก พลันบอกกับตัวเองว่าอีกเพียงชั่วโมงหนึ่งเท่านั้นที่ฉันมี อีกเพียงหกสิบนาทีเท่านั้นที่ฉันมี 
หมอทำปากขยุบขยิบพูดอะไรกับฉันบางอย่าง ฉันไม่ใคร่ได้ยินสักเท่าไหร่ ฉันนึกไปแต่ว่าฉันทำอะไรดีในเวลาที่เหลือ ฉันควรทำอะไร หรือฉันพอจะทำอะไรได้บ้างฉันนั่งมองฟ้า ฉันนั่งมองกลุ่มเมฆน้อยที่กำลังเคลื่อนลอย น้ำลายฉันหยดแหมะๆ ฉันนั่งอยู่อย่างนั้นเป็นเวลาสิบห้านาที ซึ่งบางทีอาจจะมากหรือน้อยกว่านั้นก็ได้ ความคิดความอ่านฉันยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหน หมอกับนางพยาบาลเดินออกจากห้องไปตอนไหนฉันไม่รู้ สิ่งที่ฉันรู้มีเพียงว่าฉันกำลังนั่งอยู่ตรงนี้กับความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย


แน่นอน ต่อให้ฉันรู้สึกต่อสิ่งใดอย่างไร เวลาก็ยังคงเดินต่อไป เช่นเดียวกับสังขารของมนุษย์ทุกคน สักวันหนึ่งก็ต้องดับไป ฉันสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่อีกครั้งหนึ่ง พลางสะกดใจตัวเองให้สงบนิ่งก่อนที่จะคิดทำการใดต่อไป ในขณะที่ทางฟากสัญชาตญาณของฉันนั้นกลับไม่เชื่อฟังเอาเสียเลย
เข็มนาฬิกากระซิบบอกฉันว่า เวลาได้เคลื่อนผ่านไปแล้วประมาณยี่สิบนาที ร่างกายฉันเริ่มออกอาการ แน่ละว่า…

แม่หมากลางถนน | สุมาตร ภูลายยาว

รูปภาพ
ผมพบมันโดยบังเอิญบนถนนสายนครไทย-ด่านซ้าย ราวบ่ายที่ความง่วงเข้าครอบรำไร รถวิ่งเฉื่อยช้าไปบนถนนที่โค้งขึ้นสู่ภูเขา หมาสีแดงผอมโซยืนนิ่งอยู่กลางถนนสบตากับผมในความง่วง รถคันข้างหน้าต้องเลี้ยวหลบอย่างกะทันหัน เพราะมันไม่ยอมเดินหนีทั้งที่เสียงแตรดังขึ้นหลายครั้ง เพราะความที่รถคันข้างหน้าเบรกกะทันหัน ผมต้องบังคับพวงมาลัยเบี่ยงออกไปอีกทางหนึ่ง เหตุการณ์ระทึกที่เกิดขึ้นไล่ความง่วงให้หายไปได้ดีทีเดียว
(ภาพประกอบไม่เกี่ยวกับเนื้อหาจาก pixabay)
เมื่อหลบท้ายรถคันข้างหน้าออกมาได้ ผมก็เปิดไฟเลี้ยวซ้ายก่อนจะบังคับพวงมาลัยให้เลี้ยวลงข้างทางการจอดรถบนไหล่ทางขณะขึ้นสู่ที่ลาดชันเป็นเรื่องไม่น่าทำอย่างยิ่ง แต่ผมทำเหตุผลเพียงเพราะผมเห็นหมาสีแดงผอมโซตัวนั้นยืนจังก้าคร่อมอะไรบางอย่างไว้อยู่กลางถนน
หลังจอดรถ ผมพยายามคิดไปต่างๆ นานาเพื่อหาเหตุผลให้กับตัวเอง ว่าเหตุใดเจ้าหมาสีแดงผอมโซตัวนั้น จึงยืนนิ่งจังงังอยู่กลางถนนโดยไม่เกรงกลัวความตาย หรือว่ามันมีเหตุผลอันใดถึงกล้าฆ่าตัวตายด้วยการให้รถชน เมื่อเครื่องยนต์ดับลง ผมเปิดประตูเดินลงไปยืนดูมันข้างๆ รถ แล้วความสงสัยต่างๆ ของผมก็หมดสิ้นไป เมื่อผมมองเห็นอะไรบางอย่…

เพียงรอยยิ้ม | กรรณทิมา รัตนภูมิ

รูปภาพ
คืนนี้เป็นคืนวันศุกร์ เป็นคืนที่ผมจะได้นั่งปล่อยอารมณ์ได้อย่างยาวนานกว่าทุกๆ คืนที่ผ่านมา ผมกับเจ้าน้ำสีอำพันกำลังคุยกันอย่างสนุกชวนกันดูคนนั้นที คนนี้ที คุยกันตั้งแต่เรื่องขอทานจนถึงเรื่องเศรษฐกิจระดับประเทศรู้สึกปลดปล่อยขณะที่ได้คุยกับเจ้าเพื่อนคนนี้ของผม
ผมพยักเพยิดให้มันดูเด็กหนุ่มสามคนที่นั่งโต๊ะติดกัน เจ้าเด็กหนุ่มสามคนนั้นกำลังคุยกันถึงภาระหน้าที่การงาน บ่นแกมด่าเจ้านาย และเรื่องวุ่นวายสารพัดกับผู้คนที่ร่วมงานด้วย เท่าที่จับความได้ยังไม่เห็นมุมดีๆ ที่เจ้าเด็กพวกนั้นทำงานอยู่ ต่างตัดพ้อต่อว่า และต่างก็มากไปด้วยแรงของไฟที่ยังโหมติดตัวหลังพ้นจากรั้วมหาวิทยาลัย ความมุ่งมั่น ความทะเยอทะยาน ความฝันยังแจ่มชัดอยู่ในดวงตา และความคิดยังต้องการที่จะสืบเสาะค้นหาคำว่าชีวิต ผมเคยผ่านช่วงนั้นมา ผมชมชอบในแรงฝัน แต่ที่ผมต้องมานั่งจ่อมอยู่ตรงนี้ทุกวัน ก็เพราะแรงฝันของผมมันต้านแรงของความเป็นจริงไม่ได้ ผมหวังไว้ว่าแรงฝันของเด็กๆพวกนั้น ต้องมากกว่าของผม ผมหวังเช่นนั้น

สักพักเจ้าเพื่อนร่วมโต๊ะหันมากระซิบกับผม
"คุณเชื่อไหมสุดท้ายเดี๋ยวก็เหมือนคุณ" ผมได้แต่หัวเราะในลำคอ แล้วกระซิบถามกลับไป …

ที่พึ่ง | สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ

รูปภาพ
เพื่อนในเฟสบุคคนหนึ่งที่ผมชื่นชม และชอบอ่านข้อเขียนสั้นๆของเขามากคือ โดม วุฒิชัย หรือวุฒิชัย เขียนประเสริฐ นอกจากผมจะชอบความจริงใจในการเล่าเรื่อง(วิบาก)ชีวิตของตัวเขาเองแล้ว ข้อเขียนที่ผมชอบส่วนใหญ่จะเป็นตะกอนหรือผลึกชีวิตของเขานั่นเอง เป็นตะกอนชีวิตของคนที่ไม่ใช่แค่เห็นธรรม แต่ยังเข้าถึงและตอบรับคำเชื้อเชิญให้ชีวิตเข้าไปพิสูจน์
ความชอบของผมทำให้เขาเป็นคนหนึ่งที่อยู่ในลิสต์ที่ผมจะชวน(เชิญ)มาพูดคุยให้พนักงานในบริษัทฟัง ไม่ใช่เพื่อแค่ให้ได้แรงบันดาลใจ แต่เพื่อให้เห็นความจริง

ชีวิตผมได้รับแรงบันดาลใจจากคนโน้นคนนี้อยู่บ่อยๆ
แต่ผมไม่เคยหวังพึ่งแรงบันดาลใจ
เพราะพุทธศาสนาสอนให้พึ่งตน
จะพึ่งตนหรือตนเป็นที่พึ่งของตนได้ ไม่ใช่แค่นั่งนึกคิดเอาแล้วตนก็เป็นที่พึ่งของตนได้
ครูบาอาจารย์ท่านสอนว่า ต้องทำตนให้เป็นที่พึ่งได้เสียก่อน
ซึ่งก็คือการฝึกตนนั่นเอง ประเด็นสำคัญอยู่ที่ตรงนี้
การฝึกตนต้องฝึกทั้งภายนอก และภายใน
ท่านจึงย้ำบ่อยๆ ว่าที่พูดกันว่ามนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐนั้นก็ยังตกหล่นอยู่
ต้องเติมให้ครบว่า...ประเสริฐได้ด้วยการฝึกถึงจะถูกต้อง ครบถ้วน

สังเกตว่าเดี๋ยวนี้ไม่ว่าข้อเขียน หรือเวที หรือคอร์ส…

มาร | สหภาพ ตรีศักดิ์

รูปภาพ
กระบะสีเขียวมรกตคันหรู วิ่งฝุ่นตลบบนเส้นทางลูกรังขรุขระอย่างช่ำชองชำนาญ พวงมาลัยลายไม้ถูกหมุนหักหลบซ้ายหลบขวา เพื่อหลบหลีกหลุมบ่อบนถนนขรุขระด้วยความคล่องแคล่ว ฝูงวัวผอมโซจนเห็นแนวกระดูกพันธุ์พื้นบ้านฝูงใหญ่ กระโดดแตกฝูงอย่างตื่นตระหนก กระบะสีเขียวมรกตถูกย้อมด้วยฝุ่นสีชาพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วไร้ความเห็นใจ ทิ้งไว้แต่เถ้าฝุ่นตลบฟุ้ง


อุ้งมือหยาบหนาตบปุ่มเกียร์โยกไปตามร่อง แป้นเหยียบคันเร่งถูกเหยียบจมมิด ฝูงม้านับร้อยพากระบะคันหรูพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างแรงและเร็ว
"อ่า รถใหม่นี่มันนิ่มและแรงดีจริงๆ" เขาชำเลืองสายตาไปที่เก๊ะลายไม้ก่อนจะเลือกหยิบแผ่นซีดีเพลงยัดใส่เครื่องเล่นยี่ห้อดัง เพลงเพราะๆในจังหวะกระชับจากนักร้องเสียงใสไร้การสะดุดและตกร่อง ช่างเป็นการเดินทางที่รื่นรมย์และสุดคุ้มจริงๆ
"นี่ถ้าได้ซิลลี่ฟูลอีกแผ่นละก็แจ่มเลย" เขาโยกตัวอย่างครึ้มใจ ปุ่มเร่งเสียงถูกกดเพิ่มระดับให้กระหึ่มก้องคันรถอย่างเมามัน กระจกใสอย่างดีขมุกขมัวด้วยผงฝุ่นถูกปรับลงช้าๆ ด้วยปุ่มเล็กๆ ข้างประตู อุปกรณ์ทันสมัยช่วยอำนวยความสะดวกสบายภายในรถสมัยนี้ ไม่ต่างจากการนั่งเครื่องบินแม้แต่น้อย
"ไอ…

ชายหนุ่มมหัศจรรย์ ผู้ไร้หัวนอนปลายเท้า | หนอนจอมขโมย

รูปภาพ
จังหวัดสุราษฎร์ธานีมีร่องรอยเหมืองแร่อยู่หลายขุม ปัจจุบันกลายเป็นสวนเงาะ สวนทุเรียน ขุมเหมืองกลางเป็นแหล่งน้ำขนาดใหญ่ให้ชาวบ้านได้ใช้น้ำ 
ในจำนวนคนงานเหมือง ยุคนั้นมีหนุ่มผิวขาวหน้าตาหล่อเหลา ขยันขันแข็ง ไม่ชอบสุงสิงกับใคร ยามว่างของเขาหมดไปกับการประดิษฐ์ของใช้ เช่น  ตู้ เก้าอี้ ฝีมืองานไม้ของเขายอดเยี่ยมชนิดหาตัวจับยาก และยังเก่งงานช่าง เครื่องจักรกลของเหมืองเสีย ก็ได้เขาอาสาไปเป็นผู้ช่วยช่างเสมอๆ
ชายหนุ่มยังชอบดูหนังเป็นชีวิตจิตใจ และผิดแผกไปจากชาวเหมืองส่วนใหญ่ เขาไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ และการพนันทุกชนิดก็ไม่มีทางได้เงินจากเขาแน่ เงินเดือนที่ได้รับมา ชายหนุ่มก็เก็บสะสมจนพอซื้อจักรยานคู่ใจ เพื่อใช้ปั่นไปดูหนังได้สะดวกขึ้น 
ใกล้เหมืองมีหมู่บ้านเล็กๆ มีครอบครัวของพ่อเฒ่าซึ่งออกจะมีฐานะดีกว่าใคร และแล้วตำนานรักระหว่างเจ้าเงาะกับรจนาก็เกิดขึ้น เพียงแต่สลับกลับที่กัน เพราะเจ้าเงาะสูงโปร่ง ผิวขาว หล่อ ได้พารจนาอ้วนดำมาร่วมชายคา เจ้าเงาะจึงต้องไปอยู่กระท่อมปลายนา
กระท่อมน้อยปลายนาเกิดขึ้นเพราะฝีมือช่างของเขาเตียงวิวาห์ก็ทำเอง ครั้นตกค่ำก็พารจนาซ้อนท้ายจักรยานเข้าไปในอำเภอเพื่อดูหนัง เส…

ผลัดใบ | ไลลา

รูปภาพ
เสียงนาฬิกาปลุกตอนตีสอง ฉันลืมตาตื่น ลุกขึ้นนั่งครู่หนึ่ง จึงเดินเข้าครัว หยิบกาน้ำร้อนขึ้นตั้งบนเตาแล้วเดินกลับเข้าบ้าน เปิดวิทยุฟังรายการข่าวที่พูดถึงเรื่องการเมืองซ้ำๆซากๆ ที่ดำเนินมาตลอดทั้งวัน ฉันไม่ได้สนใจฟังเท่าไรนัก ที่เปิดไว้ก็เพื่อหวังให้เสียงของมันปลุกให้ตื่นเต็มตาเท่านั้นเอง
เสียงกาต้มน้ำร้องหวีด ฉันเดินเข้าครัว ปิดเตา ฉวยกาน้ำร้อนเดินเข้าบ้านพร้อมกับแก้ว และขวดกาแฟ หันไปมองปลั๊กไฟ ดูความพร้อมของหม้อไฟที่เสียบชาร์จไว้ตั้งแต่เมื่อคืนกลิ่นกาแฟหอมฟุ้งแตะจมูก
ฉันใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะเตรียมตัวพร้อมที่จะออกไปกรีดยางในเช้ามืดวันนี้ นาฬิกาที่ฝาบ้านชี้บอกเวลาใกล้ตีสาม เสียงรถมอเตอร์ไซด์ของเพื่อนบ้านออกไปหลายคันแล้ว ฉันหยิบมีดกรีดยางใส่ย่าม หนีบหม้อไฟไว้ข้างสะเอว สวมหัวไฟกับหน้าผากแล้วสตาร์ทเครื่องเจ้ารถฮอนด้าคันเก่าขี่ฝ่าสายลมเย็นออกไปสวนที่อยู่ไม่ไกลนัก
ดาวพราวเต็มท้องฟ้า ในคืนที่ไม่มีแสงจันทร์ สองข้างทางมีแสงวับแวมจากตะเกียงของผู้ที่กำลังก้มๆ เงยๆ กรีดยาง กลิ่นดอกเข็มป่า และดอกโมกหอมอบอวลลอยตามลมมาปะทะจมูกเป็นระยะๆ ฉันจอดรถไว้ริมทางเข้าสวนยาง ลงเดินข้ามตรอกน้ำที่มีน้ำไห…

ศรัทธา | นาวา วังสถาพร

รูปภาพ
ในเส้นทางเข้าชุมชนท้ายหมู่บ้าน นกกะปูดส่งเสียงร้องอยู่ในดงไม้เหมือนวันวาน โหยหวนวังเวงในบรรยากาศเย็นย่ำค่ำอย่างนี้

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ชายหนุ่มหวนคืนมาที่นี่ แม้ว่าชาวบ้านจะกลับมาทำบุญ และปฏิบัติธรรมดังเดิมแล้ว แต่ก็ก่อนหน้านี้เพียงสองปี ขณะที่พระรูปเดียวที่จำพรรษาอยู่เปลี่ยนหน้ามาเป็นรูปที่สามแล้ว
"องค์นี้เพิ่นท่าจะอยู่นานกว่าองค์อื่น"
ยายขาว หนึ่งในกลุ่มหญิงชราห้าหกคนผู้เชื่อมั่น และศรัทธาในสำนักสงฆ์แห่งนี้ไม่เปลี่ยนแปลง บอกกับชายหนุ่ม
"ท่านเป็นคนยโสธร บวชตั้งแต่เป็นเด็กน้อย ปีนี้ยี่สิบกว่าพรรษาแล้ว คงจะหนักแน่นมั่นคงดีอยู่" ยายขาวเล่าต่อ
"ท่านชอบที่ทางของวัดมาก บอกว่าพอมีต้นไม้ต้นไร่หนาตาสงบสงัดดี เหมาะกับการภาวนา" ยายสายบอกอีกคน
"นั่นซี คนไม่เคยมีลูกมีเมียมาก่อนอย่างนี้ ท่านคงไม่สนใจทางโลกดอก" ยายวงสรุป
ชายหนุ่มนิ่ง แม้ในใจจะคิดว่าไม่แน่นอนเสมอไป คนที่ไม่ค่อยได้เรียนรู้เรื่องทางโลก อาจจะพลาดได้ง่ายกว่าก็ได้ ใครจะไปรู้ ไม่ทันที่เขาจะพูดหรือคิดสิ่งใดต่อไป เพ็ญ เมียของเขา ก็โพล่งขึ้น
"ให้มันเป็นอย่างนั้นเถอะยาย อย่าแอบสึกไปแต่งเม…

การเตรียมตัวของชีวิต | สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ

รูปภาพ
ก่อนอื่นต้องขออภัยที่สัปดาห์นี้ผมจัดสรรเวลา และสมาธิเพื่อเขียนบทความต่อจากสัปดาห์ก่อนโน้นไม่สำเร็จ อันที่จริงต้องบอกว่าเกือบเสร็จน่าจะใกล้เคียงความจริงกว่า เนื่องจากผมเจียดเวลาขณะทำงานอยู่ที่ อ.ทุ่งตะโก จ.ชุมพร เขียนส่งมาตั้งแต่เช้าวันพฤหัสที่ 2 ก.พ. แต่ปรากฏว่าแอดมินไม่ได้รับเมล์ของผมและเมื่อพยายามส่งอีกครั้งในตอนเย็นด้วยความรีบร้อน ผมทำข้อความทั้งหมดหายไปในอากาศได้ยังไงก็ไม่รู้
จากวันนั้นถึงวันนี้ หากไม่มีข้อความในไลน์ขึ้นมาเตือนเมื่อสักครู่ ผมก็คงยังไม่ได้มานั่งลงใช้ความพยายามเขียน คราวนี้เขียนจริงๆ ด้วยดินสอ ลงบนกระดาษ มันคงจะไม่หายไปในอากาศ เพราะความไม่รู้หรือรู้น้อยของผมอีก

ปีนี้ผมมีความตั้งใจที่จะทำหลายเรื่องให้สำเร็จ
เรื่องแรกคือเรื่องการทำสวน นอกจากผักหญ้า สมุนไพร ผลไม้ ปีนี้ผมตั้งใจว่าจะทำให้สวนริมแม่น้ำมีอาหารประเภทโปรตีนมีความหลากหลาย สมบูรณ์ มั่นคง ไม่ต้องซื้อหาจากภายนอก ที่สำคัญคือเป็นอาหารปลอดภัย
เริ่มจากการทำให้สระที่ขุดไว้มีน้ำ เลี้ยงปลาได้ ตอนนี้สำเร็จแล้ว ปลาหลายชนิดตัวโตขนาดฝ่ามือสามารถจับกินเป็นอาหารได้แล้ว ในบ่อนอกจากเลี้ยงปลา ผมตั้งใจจะเลี้ยงเป็ดห่าน และกบ คิดว่…

'Mama Cax' สาวผู้สูญเสียขาหนึ่งข้างกับชีวิตคิดบวก

รูปภาพ
Mama Cax บล็อกเกอร์สาว วัย 28 ปี เธอเกิดในย่าน Brooklyn แต่มาเติบโตใน Montreal และ Haiti เมื่อตอนอายุ 14 ปี หมอตรวจพบว่าเธอเป็นมะเร็งกระดูก และปอด และจะมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียง 3 สัปดาห์

แต่ท้ายที่สุดวันนี้เธอก็ยังมีชีวิตอยู่แม้ต้องเหลือขาเพียงข้างเดียว การสูญเสียขาไปหนึ่งข้างไม่ได้ทำให้กำลังใจของเธอหมดไป ....เธอคิดว่าเธอโชคดีแค่ไหนแล้วที่ยังมีชีวิตอยู่ ยังมีคนอีกมากมายที่ไม่มีแม้ค่ารักษาพยาบาล เธอได้รับกำลังใจที่ดีจากคนมากมาย และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เธอต้องสู้ต่อไป

เธอบอกว่าผู้หญิงมักจะปล่อยให้คนอื่นมากำหนดคุณค่าของตัวคุณ แต่จริงๆแล้วเราควรที่จะเป็นคนกำหนดคุณค่าของตัวเราเอง

ปัจจุบัน  Mama Cax เป็นบล็อกเกอร์ ที่เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับท่องเที่ยว อาหาร และแฟชั่น เธอหวังว่าเรื่องราวของเธอจะเป็นแรงบันดาลใจให้กับใครๆอีกหลายคน



After a long, shitty day I say to myself " at least your cheek bones are on fleek" #mamacax #whatmatters #chucktaylors _____________________ รูปภาพที่โพสต์โดย Mama Cāx (@mamacaxx) เมื่อ พ.ย. 19, 2015 เวลา 5:18pm PST

@alleles transforms robotic prosthetics into …