ชีวิตยังขาดอะไรอีก | สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ

ชีวิตยังขาดอะไรอีก
ผมถามตัวเองขณะนั่งให้ลมเย็นของสวนริมแม่น้ำอาบไล้ตัวในรุ่งอรุณแรกของปีใหม่
ความรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูกก่อตัวขึ้นในจิตใจ
ถ้าความสุขคือความสงบ รำงับ
หรือนี่คือภาวะความรู้สึกนั้น
เสียงนกนานาชนิดปลุกผมให้ลุกขึ้นมาตั้งแต่ตีห้า
สายลมเย็นสบายอย่างยิ่ง อากาศบริสุทธิ์อย่างยิ่ง
ความรู้สึกปลอดโปร่งอย่างยิ่ง
หากนี่ไม่ใช่สวรรค์จะคืออะไร


ปีใหม่ผมตั้งปณิธานว่าจะทำสามสิ่งให้สม่ำเสมอ
หนึ่งฟังธรรม เจริญสมาธิภาวนา
สองออกกำลังกาย โดยเฉพาะการวิ่ง ปั่นจักรยาน และเล่นแบดมินตัน
สามเกื้อกูลเพื่อนมนุษย์ และธรรมชาติ
กลับจากติดสอยห้อยตามลูกเมียไปต่างแดนช่วงสิ้นปีวันแรก
ผมไม่ผลัดวันประกันพรุ่ง ลุกขึ้นวิ่งตั้งแต่ตีห้าครึ่งของวันนั้น
ผ่านมาถึงวันนี้ผมลุกขึ้นวิ่งทุกวัน บางวันทั้งเช้าเย็น
บางวันทั้งวิ่ง ทั้งปั่นจักรยาน

วันนี้ผมมาถึงสวนริมแม่น้ำค่ำมืด สนทนาไถ่ถามความเป็นไปกับสมาชิก
ร่ำลากันไปนอนตอนสี่ทุ่มเศษ
ตีห้าตื่นมาตามนกกาปลุก ทั้งเดินทั้งวิ่งจนฟ้าสางรำไร
เขียนความรู้สึกขณะนั่งตากลมให้เหงื่อแห้ง
รอแสงสว่างมากพอค่อยลงสวนเพื่อดูความเป็นไปหลังไม่ได้มาร่วมเดือน
ซึ่งเป็นไปได้ว่า เมื่อได้เห็นสภาพความเป็นจริง
อาจมีหลายสิ่งที่ไม่พึงใจ และทำให้ความรู้สึกในยามนี้เปลี่ยนไป
แต่นั่นแหล่ะคือสิ่งที่จะบอกว่า สวรรค์นั้นไม่เพียงต้องสร้าง
หากแต่ยังต่อเอาใจใส่ ดูแลรักษา และทำนุบำรุง

ผมถามตัวเองว่าชีวิตยังขาดอะไรอีก
ผมมีสุขภาพที่แข็งแรง
มีครอบครัวที่ผมพึงพอใจ อบอุ่น
มีที่อยู่อาศัยสุขสบายพอประมาณ
ได้ทำในสิ่งที่รักเป็นอาชีพ มั่นคงพอสมควร เลี้ยงตัวเองและลูกน้องบริวารได้
ทั้งยังเป็นการงานที่ดี ยังประโยชน์ทั้งแก่ตนเอง และแก่ผู้อื่น
มีชื่อเสียง ความภาคภูมิใจในด้านที่ปรารถนา
สามารถกตัญญู กตเวทิตา เลี้ยงดูพ่อแม่ เกื้อกูลพี่น้องได้ตามที่ควรจะเป็น
สิ่งเหล่านี้นำมาซึ่งความปิติสุข

.............................................

ชีวิตจะเอาอะไรอีก

ชีวิตควรเอาในเป้าหมายที่สูงขึ้นไป ซึ่งเป็นสิ่งที่ชีวิตยังไปไม่ถึง
ปิติสุขของผู้อื่น อาจทำให้ปิติสุขของเราจำเป็นน้อยลง
ในความปลอดโปร่งโล่งสบาย ผมบอกกับตัวเอง
ก่อนสูดลมหายใจลึกๆ สวมรองเท้าบู้ท หยิบพร้าแล้วเดินออกไปในหมอกเช้า


- ONLINE TVBURABHA -

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

บันทึกไว้ ก่อนถึง 13 ตุลาคม 2560

ศิลปินสาวชาวเกาหลีใต้ใช้เวลา 20 ปี เก็บภาพจำร้านขายของชำที่กำลังจะเลือนหาย

การเตรียมตัวของชีวิต | สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ