ลูกกวาดพระราชทาน

"เรียกว่าไปดักรอพระองค์ท่าน ไปถึงก็นั่งกันเรียบร้อยเลย และก็ได้เข้าเฝ้าพระองค์ท่านทุกวัน ด้วยความเป็นเด็กพระองค์ท่านทอดพระเนตรเห็นพวกเราก็ทรงหยุดรถพระที่นั่ง เอาลูกกวาดมาส่งให้"

สมเจตน์ ยอดย้อย หรืออาจารย์สมเจตน์ เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเจ๊เจี่ย รับราชการครูจนขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนเมืองปราณบุรี แม้จะเกิดในครอบครัวคนจีนยากจน แม่หาบของเร่ขาย ทำงานหนัก แต่เขาก็มุ่งมั่นมานะเรียนจนก้าวหน้าเป็นเจ้าคนนายคน ผู้เป็นมารดาหาบของขายยังบริจาคที่ดินให้ในหลวงเพื่อทำโรงงานทอผ้า ในห้วงเวลานั้นลูกชายวัย 8 ขวบ กำลังเป็นเด็กซน ก็มีความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับในหลวงที่ไม่แพ้กัน 

"ตอนนั้นยังเด็กๆ จะรู้กันว่าช่วงเดือนมีนาคม-เมษายน ตอนบ่ายสี่โมงในหลวงท่านจะเสด็จพระราชดำเนินมาที่สวนป่าหาดทรายใหญ่ ซึ่งเป็นที่ประทับส่วนพระองค์" เด็กชายจากบ้านเขาเต่าชักชวนเพื่อนวัยเดียวกันอีกสองคน เป็นชาย 1 คน และหญิงอีก 1 คน ก็ออกเดินลัดเขาจากบ้านเขาเต่ามาถึงชายหาดทรายใหญ่ ให้ถึงก่อนขบวนเสด็จ

"เรียกว่าไปดักรอพระองค์ท่านไปถึงก็นั่งกันเรียบร้อยเลย และก็ได้เข้าเฝ้าพระองค์ท่านทุกวัน ด้วยความเป็นเด็กพระองค์ท่านทอดพระเนตรเห็นพวกเราก็ทรงหยุดรถพระที่นั่งเอาลูกกวาดมาส่งให้ ลูกกวาดหลากสีเยอะมาก ไอ้เราดีใจ แต่ไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่นั่งยิ้มกับเพื่อน จากนั้นก็เร่งเดินกลับบ้าน เอาไปแบ่งกันกินจนหมดทุกวัน"

"ผมจำได้ดีว่าลูกกวาดของพระองค์ท่าน อร่อยมากๆ มีหลากสีไปหมด เป็นลูกกวาดแปลกๆที่ไม่มีขายตามร้านทั่วไป ไอ้เราหรือก็เด็กไม่ได้คิดอะไร ไม่รู้ว่าลูกกวาดพระราชทานนั้นสูงค่าแค่ไหน พอได้รับพระราชทานมาก็กินกันหมดไปตามประสา แหม ถ้ารู้เสียแต่ตอนนั้นคงไม่ยอมกินหรอก เอามาเก็บรวมไว้คงได้เป็นโหลๆเลย"

"แต่ตอนนั้นเรารู้กันแค่ว่าวันนี้กินหมด เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็แอบไปดักเข้าเฝ้าฯใหม่" เป็นอันรู้กันว่าเวลาบ่ายสี่โมงเย็นทุกวัน เด็กสามคนจะต้องมีหน้าที่เดินเลาะริมเขาเพื่อไปดักรอเข้าเฝ้าฯ เพื่อขอพระราชทานลูกกวาดจากมือของพระเจ้าแผ่นดินกับสมเด็จพระราชินีอยู่ไม่ได้ขาด และก็เช่นกันทุกวันที่ในหลวงกับสมเด็จพระราชินีจะเสด็จลงมาจากรถเพื่อพระราชทานลูกกวาดสีสวยให้กับสามเกลอ

"เราไม่รู้หรอกว่าควรไม่ควรไปบ่อยเข้าจนพระองค์ท่านจดจำได้ สมเด็จพระราชินีท่านก็ตรัสยิ้มๆว่า  "มาอีกแล้วสามคนนี้" ไอ้พวกเราก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งเงียบๆ แล้วรอรับลูกกวาดเหมือนเดิม"

ไม่เพียงลูกกวาดเท่านั้น ผอ.ยังจำได้อีกว่า "คราวหนึ่งสมเด็จพระราชินีทอดพระเนตรเห็นว่าเสื้อของเพื่อนผู้หญิงที่ร่วมทางไปรับลูกกวาดเก่าขาด พระองค์ท่านพระราชทานเงินให้ 30 บาท เป็นแบงก์สิบใหม่เอี่ยมเลยสามใบ"

สิ่งที่เกิดขึ้นนี้งดงามอยู่ในความทรงจำของเด็กชายคนหนึ่ง อาจไม่ได้เป็นเหตุให้เขามุมานะเล่าเรียนจนสำเร็จการศึกษา หากแต่ก็นับได้ว่าเป็นแรงบันดาลใจที่สำคัญประการหนึ่งในการที่จะทำให้เด็กชายลูกกวาดเลือกที่จะเติบโตเป็นคนดี และเป็นครูที่ดีของเด็กๆที่จะเติบโตขึ้นมาในแถบถิ่นนี้ แถบถิ่นที่องค์ในหลวงได้ทรงย่างพระบาทมาถึง และพัฒนาทุกตารางนิ้วเพื่อพสกนิกรของพระองค์

ปัจจุบันอาจารย์สมเจตน์ ยอดย้อย ได้เสียชีวิตลงแล้ว

ขอขอบคุณ เรื่อง และภาพจาก นิตยสาร ฅ.คน ปีที่ 2 ฉบับที่ 14 เดือนธันวาคม 2549 หน้าปกในหลวงของปวงเรา





- Online Tvburabha -

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

บันทึกไว้ ก่อนถึง 13 ตุลาคม 2560

เจ้าตัวโตผู้เกิดมาเป็นคุณหลวง

ครั้งหนึ่งในชีวิตของ พนม ช่อจันทร์