บทความ

กำลังแสดงโพสต์จาก กรกฎาคม, 2015

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | นางสาวมืด หัวใจสว่าง ..กะเทยยอดกตัญญู

รูปภาพ
ยังจำได้ไหม พี่มืด-ประเสริฐ สิงห์ลอ กะเทยวัย 41 ปี แม่ค้าขายข้าวเกรียบอยู่ในตลาดสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย ...เรื่องราวของพี่มืดออกอากาศไปเมื่อเดือนมิถุนายน 2556


พี่มืดเป็นลูกคนโตในบรรดาพี่น้อง 6 คน พ่อประกอบชีพเป็นพนักงานกวาดขยะ ส่วนแม่รับจ้างทั่วไป แต่เมื่อ 2 ปีที่แล้ว หลังจากพ่อเกษียณ ก็ป่วยเป็นอัมพาตทำงานไม่ได้ แม่ก็ต้องมาดูแลพ่อ ไม่สามารถไปรับจ้างได้ มืดในฐานะลูกชายคนโต จึงต้องกลายมาเป็นเสาหลักของครอบครัว...จากลูกที่ไม่เคยถูกตั้งความหวัง กลายมาเป็นความหวัง และเป็นเพียงความหวังเดียวของบ้าน ในอดีตพ่อของมืดไม่ยอมรับที่มืดเป็นกะเทย ทั้งดุด่าและตีลูกคนนี้ แต่พี่มืดก็ไม่เคยโกรธ ในทางกลับกัน เขาพยายามที่จะทำงานหาเงิน เพื่อให้พ่อแม่ได้มีกินมีใช้ ทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ เดินหาบข้าวเกรียบขายวันละหลายสิบกิโล ตั้งแต่เช้าจนเย็น ตกค่ำก็ตระเวนเก็บของเก่าขาย บางครั้งก็ไปรับจ้างตัดหญ้า รับจ้างทำความสะอาดบ้านคนอื่น ยอมอดเพื่อให้พ่อแม่อิ่ม ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงิน ขณะที่พี่น้องคนอื่น แยกย้ายไปมีครอบครัว... .....จากลูกที่พ่อไม่ยอมรับ...ทุกวันนี้ความดีและความกตัญญูของมืด ทำให้พ่อยอมรับในตัวตนของเขา ซึ่ง…

คนต้นเรื่องในความทรงจำ | ตาลอบ กับ ยายทอง

รูปภาพ
....เชื่อว่าแฟนรายการคงยังจำภาพความรัก ความห่วงใยที่ตาลอบมีต่อยายทอง คนต้นเรื่องที่เคยออกอากาศไปเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2550 ได้เป็นอย่างดี ...วันที่ออกอากาศเป็นวันก่อนวันวาเลนไทน์เพียงหนึ่งวัน สำหรับตาแล้ว วันวาเลนไทน์ไม่ได้มีความหมายมากไปกว่าวันไหนๆ เพราะทุกๆวันตาลอบและยายทองก็ยังรักกันมากเหมือนเดิม.... ...ตาลอบ หรืออมร สีสุภเนตร พื้นเพเป็นคนอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ส่วนภรรยาคู่ทุกคู่ยากชาวบ้านเรียกขานกันว่า “ยายทอง” พื้นเพเดิมยายทองเป็นคนอำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก...



...ย้อนไปเมื่อ 50 ปีที่แล้วตาลอบซึ่งเป็นช่างตัดผมหนุ่มฐานะยากจนได้พบรักกับยายทอง แม่ค้าขายอาหารที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามประจำหมู่บ้านในงานรำวงสร้างโบสถ์ที่วัดป่ากลาง อำเภอเชียงคาน หลังจากที่ทั้งคู่คบหาดูใจกันมา 5-6 ปีจนมั่นใจในความรักที่มีให้ต่อกัน ชายหนุ่มจึงเอ่ยปากขอหญิงสาวที่เขารักแต่งงาน เป็นงานแต่งงานที่เรียบง่าย ไม่มีพิธีกรรมใหญ่โตอะไร ไม่มีเงินสินสอดทองหมั้นมากมาย หากแต่มีเพียงคำมั่นสัญญาที่ชายหนุ่มมอบไว้ให้กับหญิงสาวที่เขารักว่า จะครองรักและดูแลกันตลอดไป ทั้งในยามทุกข์และยามสุขจนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิตจะเดิน…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ยายยิ้ม เย้ยยิ้มยาก

รูปภาพ
ท่ามกลางป่าเขา ที่กว้างสุดลูกหูลูกตา ซึ่งถูกปกคลุมด้วยผืนป่าอันหนาทึบ ห่างไกลผู้คนและเงียบสงัด แต่ที่นั่นเป็นเหมือนบ้านที่อบอุ่นท่ามกลางอ้อมกอดของขุนเขาและธรรมชาติ จะมีคนแก่สักกี่คนที่เลือกจะใช้ชีวิตบั้นปลายในวัย 80 กว่า อยู่เพียงลำพังอย่างเดียวดาย แทนการห้อมล้อม การเอาใจใส่จากลูกหลาน 
แต่ยายยิ้ม เลือกที่จะใช้ชีวิตในป่ากว้างที่หลายคนอาจมองว่า ชีวิตความเป็นอยู่แสนยากลำบาก อ้างว้าง เงียบเหงา แต่นั่นคือสิ่งที่คนภายนอกมองและตัดสินใจ







ความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม ทุกโมงยามที่ผ่านไปของยายล้วนมีคุณค่า ไม่ได้ผ่านพ้นไปอย่างไร้ค่า การมีชีวิตอยู่ของยายหมดไปกับการปลูกต้นไม้ ทำฝายเล็ก ๆ ที่ยายได้อาศัยในยามหน้าแล้ง และยังเป็นสายธารหล่อเลี้ยงบรรดาสัตว์และต้นไม้บนผืนแผ่นดินนี้
กิจวัตรประจำวันและการหาอยู่หากินของยาย เป็นไปอย่างเรียบง่าย ไม่เบียดเบียนเพื่อนร่วมโลก สิ่งที่ยายใช้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตมากว่า 80 ปี คือ ธรรมะ ทุก ๆ วันพระ ยายจะเดินลงมาจากเขา ด้วยระยะทางเกือบ 8 กิโล บวกกับวัยชราของยาย จึงทำให้ยายใช้เวลาในการเดินทางกว่า 3 ชั่วโมง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ศรัทธาของยายเสื่อมถอยลง
การเลือกทางเดินชีวิตของยาย…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | เสี่ยบุญหลาย

รูปภาพ
ยังจำเขาคนนี้ได้หรือไม่ ‘บุญหลาย’ แห่งบ้านหนองเลิงคำ อ.เลิงนกทา จ.ยโสธร ชายผู้พิการทางสมอง ซึ่งเป็นคนดัง และเป็นที่รู้จักของชาวบ้านในละแวกนั้น “บุญหลาย” เป็นลูกชายคนสุดท้องของครอบครัว เมื่อเขาเกิดได้ 7 วัน ก็มีอาการชัก ตัวเกร็ง และส่งผลให้มีอาการทางสมอง 'บุญหลาย' ผู้ที่เคยถูกมองว่าต้องเป็นภาระและต้องให้การเลี้ยงดูไปตลอดชีวิต อดีตเด็กชายที่ไม่มีโอกาสเข้าเรียนในโรงเรียนเหมือนเด็กทั่วๆ ไป








เขาอ่านหนังสือไม่ออก เขียนไม่ได้ แต่เชื่อหรือไม่ว่า เขาสามารถคิดคำนวณบวกลบเลขได้อย่างรวดเร็ว โดยไม่คลาดเคลื่อน และความรู้จากการคิดคำนวณที่มีนี่เอง ทำให้เขาสามารถดูแลกิจการค้าขายสินค้าแบบปลีกย่อยของเขาได้เป็นอย่างดี
ทุกๆ เช้าก่อนแสงแรกของวัน “บุญหลาย” กับจักรยานคู่ชีพที่เบรกและโซ่ทำงานบ้าง ไม่ทำงานบ้าง เขาจะปั่นจักรยานคู่ชีพมุ่งหน้าไปยังตลาดแม่ลำไย ซึ่งห่างจากบ้านไปประมาณ 10 กิโลเมตร เพื่อคัดเลือกสินค้าและนำไปจำหน่ายในหมู่บ้าน พืชผักที่นำไปขายในหมู่บ้านแต่ละวัน ทำกำไรให้เสี่ยบุญหลายได้ไม่น้อย

และช่วงบ่ายของวัน “บุญหลาย” ก็จะเข้ามาทำหน้าที่เรียกรถและปล่อยรถที่สถานีขนส่งเลิงนกทา นานมาแล้วที่เขาทำหน้าที่…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | น้องอ้อม เสาวนีย์ ฤทธิโชติ

รูปภาพ
ยังจำกันได้ไหม...ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 29 มีนาคม และ 5 เมษายน 2548 คนค้นฅน ได้ถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตของหญิงสาวคนหนึ่งที่ป่วยด้วยโรคร้ายที่ไม่มีทางรักษาให้หายได้ ทุกวันเธอต้องลืมตาขึ้นมาเผชิญกับความเจ็บปวดจากแผลที่มีอยู่ทั่วตัว แต่เธอก็ยังมีชีวิตอยู่ด้วยใจที่เด็ดเดี่ยว จนชายอกสามศอกแทบจะต้องน้อมคารวะ หากใครได้ดูเรื่องราวของอ้อมในคืนวันนั้น คงจะเปรียบเสมือนอ้อมเป็นแสงดาวดวงเล็กๆ ที่ช่วยส่องนำทางให้กับชีวิตของใครต่อหลายคนที่ชีวิตกำลังทดท้อตกอยู่ในความมืดมิดให้กลับมีแสงสว่างได้อีกครั้งหนึ่ง



เสาวนีย์ ฤทธิโชติ หรือ อ้อม เธอป่วยเป็นโรคร้ายที่ไม่มีทางรักษาให้หายได้ จากเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งต้องกลายสภาพที่ทั่วทั้งตัวมีแต่แผลพุพองตามผิวหนัง จากที่เคยวิ่งเล่นสนุกสนาน กลับทำได้แต่เพียงแค่นั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ เธอต้องต่อสู้กับความทุกข์ทรมานจากแผลตามร่างกาย จนแทบจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของชีวิตไปแล้ว แต่กำลังใจที่ทำให้อ้อมยืนหยัดอยู่บนโลกใบนี้ได้นั่นก็คือความรักจาก ตา ยาย และน้องสาวคนเดียวของเธอ และสิ่งหนึ่งที่ทำให้หัวใจของอ้อมยังแข็งแกร่งและมีลมหายใจอย่างมีความหวังเพื่อวันพร…