บทความ

กำลังแสดงโพสต์จาก 2015

ก้อง ชณัฐ - กองโต Kongto Chnat : กฎการข้ามถนน

รูปภาพ
ตอนที่ผมมีโอกาสได้ไปอยู่ประเทศอื่น  ผมทำตัวไม่ถูกเกี่ยวกับการข้ามถนนมากๆ เพราะทั้งชีวิตผมถูกสอนมาตั้งแต่เด็กว่า  "การที่จะข้ามถนน ต้องรอให้รถไปก่อน แล้วคนถึงข้าม" ผมจำ ยึด กติกานี้ไว้ในใจตลอด และไม่เคยตั้งคำถามใดใด เพราะเข้าใจว่ามันคือกฏของสังคม . ตอนอยู่ต่างประเทศ จึงเกิดอาการชะงึกชะงักก่อนข้ามถนนเสมอ แต่เราจะประหลาดใจมาก เมื่อรถยนต์ทุกคัน ย้ำว่า ทุกคัน จะหยุดให้เราเดินข้ามก่อนเสมอ ไม่ว่าจะขับมาเร็วแค่ไหน หากเห็นคนยื่นอยู่ที่ข้างทาง  รถจะหยุด ให้คนข้ามให้เสร็จ จนเมื่อคนเดินถึงอีกฝั่งหนึ่ง ขึ้นทางเท้าไปแล้ว จึงค่อยปล่อยเบรค  ออกรถ ไม่มีการค่อยๆ ขยับรถเพื่อกดดันคนข้ามด้วยนะ . ยอมรับว่า งง และเป็นมารยาทที่ผมไม่เคยพบเคยเจอมาก่อนในบ้านเกิดตัวเอง  เล่นเอาทำตัไม่ถูกเลยทีเดียว . เพราะทุกครั้ง เวลาเราจะข้ามถนนเมืองไทย หากมีรถหยุดให้ (แม้ไม่เต็มใจ)  คนข้ามก็จะโค้งศีรษะขอบพระคุณอย่างกับเป็นบุญคุณอันล้นเหลือ  ซึ่งจริงๆ แล้วมันเป็นสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นพระคุณขนาดนั้น  รถที่ไม่หยุดให้คนข้ามตรงทางม้าลายต่างหาก ที่ควรถูกประณาม . ในขณะเดียวกัน คนที่ข้ามถนนไม่เป็นที่เป็นทาง ไม่ข้…

ก้อง ชณัฐ - กองโต Kongto Chnat : การจากไปของสามสี

รูปภาพ
การจากไปของสามสี สอนอะไรผมหลายอย่าง  จริง ๆ แล้ว เราทั้งสองไม่ถูกกัน สามสีเป็นแมวเหวี่ยง ๆ ไม่เป็นมิตร กัด ขู่ ข่วน เชิดใส ไม่น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนแมวอ้อน ๆ ทั่วไป ผมหมั่นไส้สามสี หลังจากที่ถูกเธอปฏิเสธมิตรภาพของเรา ด้วยการข่วนเบา ๆ  ตอนที่ผมพยายามจะสัมผัส หลังจากนั้นความพยายามที่จะผูกมิตรกับแมวก็ยุติลง  และแอบริษยาทุกครั้งที่เห็นทุกคนต่างรักและเอาใจสามสี มากกว่าผม...... . เราบังเอิญเดินเจอกันบ่อย ๆ ในออฟฟิต แต่ผมก็ไม่เคยจะหยุดทักทาย  มิหนำซ้ำ ยังอยากจะแกล้งเอาเท้าเขี่ยแมวให้ตกสะพานในบางครั้ง (แค่คิดเฉยๆ นะไม่กล้าทำ กลัวมันกัด) . สัปดาห์ก่อน ผมพบว่าสามสีมีอาการป่วยหนัก สามสียืนนิ่งๆ เหมือนขยับร่างกายไม่ค่อยไหว  ขาหน้าข้างหนึ่งยกขึ้น ตัวสั่นเทา ร้องเหมียว ๆ แต่ไม่มีเสียงออกมาจากลำคอ แขนของสามสีเจ็บ เดินไม่ได้ และก็พยายามขอความช่วยเหลือ . นี่เป็นครั้งแรกในรอบปีที่ผมหยุดลงนั่งทักทายสามสี ผมตัดความกลัว และกำแพงระหว่างเรา ยื่นมือเพื่อไปสัมผัสเธอ ด้วยเหตุผลของการห่วงใย และถามไถ่ว่าเป็นยังไงกันหนอ เจ้าแมวแก่ สิ่งที่ได้รับกลับมาไม่ใช่เสียงขู่คำราม และคมเขี้ยว  สามสีเอียงคางมารับมือของผม หลับ…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ป้าหาบ แม่ค้าส้มตำ 5 บาท

รูปภาพ
ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ป้าหาบ แม่ค้าส้มตำ 5 บาท 



แม่ค้าหัวใจอารีย์คนหนึ่ง แม่ต้องเรียกเธอเช่นนั้นก็เพราะว่า แม่ค้าขายส้มตำคนนี้ ขายส้มตำและแกงถุงในราคา 5 บาทโดยไม่ขึ้นราคาเลย มาเป็นระยะเวลา กว่า 30 ปี ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็นคนร่ำรวยอะไร

เรื่องราวของป้า 5 บาท เป็นเรื่องราวที่อาจจะทำให้เราย้อนกลับมาครุ่นคิดเรื่องของใจเขาใจเรา
ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ซอยจรัญสนิทวงศ์ 33 ย่านฝั่งธนบุรี ก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ตึกรามบ้านช่อง ถนน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงคือ แม่ค้าคนหนึ่ง ที่จะหาบของออกจากบ้าน เพื่อที่จะไปขายที่ปากซอยเป็นแบบนี้ทุกวัน 

ป้าแดง หรือที่คนส่วนใหญ่ที่นี่เรียกกันติดปากว่า ป้าหาบ เป็นคนจังหวัดร้อยเอ็ด ก็เป็นเช่นเดียวกับพี่น้องชาวอีสานคนอื่น ๆ ที่เข้ามาสู่กรุงเทพ หางานทำ  30 กว่าปีที่ผ่าน แต่ว่าป้าแดง ก็ยืนยันที่จะชายราคาเดียว นั่นก็คือ 5 บาท  

ต่างคนก็ต่างเป็นที่พึ่งให้กัน นึกถึงตัวเองจน เงินในกระเป๋าบาทเดียวก็ยังไม่มีเลย 


"มีน้อยก็กินน้อย ใช้จ่ายอย่างพอเพียง อย่าใช้จ่ายเกินตัว"

ติดตามเรื่องราวฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ป้าหาบ แม่ค้าส้มตำ 5 บาท ย้อนหลังได้ที่ 
ทีวีบูรพา คนค้นฅน…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ปริญญาทำนา

รูปภาพ
ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ปริญญาทำนา 




ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา รายการคนค้นฅนได้นำเสนอเกี่ยวกับเรื่องราวของชาวนา หลายต่อหลายครั้ง นอกจากจะเป็นการยืนยันอาชีพของคนปลูกข้าวแล้ว แต่ก็ยังเป็นการยืนยันว่า ประเทศนี้ยังมีชาวนามืออาชีพเหลืออยู่ หรือจะบอกได้ว่าประเทศนี้มีชาวนาไม่ได้แค่ใช้แรงทำนาแต่อย่างเดียว แต่ยังใช้ปัญญาในการทำนาหลงเหลือติดแผ่นดินอยู่  ในยุคที่ชาวนาแท้จริงเริ่มสูญพันธุ์ 

ในครั้งนี้ เรามีเด็กหนุ่มชาวนาคนหนึ่ง เขาเรียนจบถึงปริญญา เขาเปรียบเสมือนปลาที่ว่ายทวนน้ำ เขาเลือกที่จะทำนาเป็นอาชีพ อาชีพหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ซึ่งเป็นอาชีพที่ลูกชาวนาส่วนใหญ่วิ่งหนี เขาต้องเผชิญกับปัญหา การขัดเกาชีวิตของเขาอย่างไรบ้างนั้น ต้องติดตาม....แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้ชาวนาเงินล้านไม่ได้มีแต่ คุณชัยพร พรหมพันธุ์  มีชาวนาเงินล้านคนที่สอง อายุไม่ถึง 30 ปี แค่ 27 ปีเท่านั้น  และผ่านการทำนาเพียงไม่กี่ฤดูกาล  เขาทำอย่างไรที่มีทั้งความสุขและเงินล้าน 

ก่อนน้ำท่วมปลายปีที่แล้ว ชัยพล ยิ้มไทร เด็กร่างใหญ่วัย 27 ปี จากบ้านคลองหนึ่ง อำเภอบางบัวทอง จังหวักนนทบุรี มาสร้างเพิงพักเล็ก ๆ ในทุ่งกล้าใหญ่กว่า 150 ไร่ ที่พื้นที่เช่า…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | คำสารภาพ(บาป)ของชายชรา

รูปภาพ
ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | คำสารภาพ(บาป)ของชายชรา





คนต้นเรื่องในครั้งนี้ เป็นชายสูงวัย อายุใกล้จะ  70 แล้ว แต่ว่าอดีตของเขาไม่ธรรมดา ชายคนนี้ในอดีตเป็นอัธพาล นักเลงหัวไม้  ที่ผ่านชีวิต เข้าไปขุมนรกหลายขุมเลยที่เดียว โดยเฉพาะเรื่องของยาวเสพติดนั้น  ทำให้เขาเกือบที่จะเอาชีวิตรอดกลับมาไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็สามารถพาชีวิตที่อยู่ในหุบเหวอันมืดดำ กลับขึ้นมาสู่ปากหลุมได้ พร้อมกับความรู้สึกและตราบาปมากมาย ที่ชีวิตได้ทำลงไป แต่บนความหล่มเหลวในชีวิต คนต้นเรื่องของเรา ได้ตั้งสัจจะไว้ว่า เมื่อหันหลังให้แล้ว จะไม่หวนกลับไปสู่หุบเหวเหล่านั้นอีก และจะอุทิศที่ชีวิตที่เหลืออยู่ เดินทางที่จะไถ่บาปในความผิดพลาดของตัวเองที่เคยทำไว้ ทั้งกับตัวเอง ครอบครัว และสังคม ชายผู้นี้เป็นใคร วิถีการในการสารภาพผิดและการไถ่บาปของเขา เป็นอย่างไร 

ความผิดพลาดไม่ได้มีแค่โทษเท่านั้น ก็ยังมีความดีที่ทำให้เราสามารถที่จะแก้ไข แล้วนำเอาสิ่งที่ผิดพลาดนั้นมาเป็นครู แบบเรียน สอนชีวิตตัวเองและชีวิตผู้อื่น

ติดตามเรื่องราวฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | คำสารภาพ(บาป)ของชายชรา ย้อนหลังได้ที่ 


ทีวีบูรพา คนค้นฅน : คำสารภาพ(บาป)ของชายชรา ตอน…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ทิดเม ชีวิตมีแต่ให้

รูปภาพ
ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ทิดเม ชีวิตมีแต่ให้




ภาพของชายวัยกลางคน กำลังซ่อมแซมถนนเข้าหมู่บ้าน บ้านใหม่เจริญสุข ตำบลด่านขุนทด  จังหวัดนครราชสีมา ที่ชำรุดเสียหายเป็นหลุมเป็นบ่อ กลายเป็นภาพคุ้นตาชาวบ้านมากว่า 20 ปี  ไม่ว่าฝนตกหรือแดดออก ชายผู้นี้ก็ไม่เคยหยุดงาน หลายคนอาจตั้งคำถามว่าเขาเป็นใคร  เขาไม่ใช่เจ้าหน้าที่จากกรมทางหลวง ไม่ใช่ลูกจ้างที่มีเงินเดือนตอบแทน เขาคือ ทิดเม หรือ  นายธีรพงศ์ พังขุดทด ชายผู้มีสติไม่สมประกอบ แต่เขามีหัวใจอาสาของเขาเกินร้อย เขาทำโดย ไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่ต้องการให้ชาวบ้าน ในหมู่บ้านได้เดินทางอย่างปลอดภัย  ไม่ต้องเสี่ยงอันตรายจากถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ คือความสุขใจที่ทิดเมได้รับ  เช่นเดียวกับชาวบ้านใหม่ศรีสุขที่เห็นความทุ่มเท ในการทำงานของทิดเมเพื่อส่วนรวม  ทุกคนต่างยกย่องยอมรับในหัวใจแห่งการแบ่งปันของทิดเม ทั้งการแบ่งปันขนม อาหาร น้ำดื่ม  และสนับสนุนเงินทองเล็ก ๆ น้อย ๆในการเติมน้ำมันรถเพื่อเดินทางไปซ่อมแซมถนน  กลายเป็นภาพสังคมเล็กๆที่อบอุ่นและเกื้อกูล ถนนบ้านใหม่ศรีสุขจึงเป็นส่วนสำคัญในชีวิตของทิดเม 
ติดตามฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ทิดเม ชีวิตมีแต่ให้ ย้อนหลังได้ที่

ทีวีบูรพา คนค…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | หมอควาย

รูปภาพ
ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | หมอควาย

หลังเรียนการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2545 ที่คณะเทคดนโลยีการเกษตร ภาควิชาสัตวบาล มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่ หรือที่ชาวบ้านเรียกกันติดปากว่า "หมอเท๊ก" ก็ตัดสินใจกลับมาใช้ชีวิตที่บ้านเกิด ที่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ โดยตั้งใจที่จะใช้วิชาความรู้ ความสามารถที่ได้เล่าเรียนมาคืนกลับสู่ชุมชน โดยเริ่มต้นจากการเข้ามาเป็นอาสาปศุสัตว์อำเภอแม่แจ่ม จนกระทั้งเมื่อปี พ.ศ. 2554 หมอเท๊กก็สามารถสอบบรรจุได้เป็นพนักงานราชการ ในตำแหน่งเจ้าพนักงานสัตวบาลปฏิบัติงาน โครงการพระราชดำริ อำเภอแม่แจ่ม ก็ยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้เขาได้ช่วยเหลือและดูแลสัตว์เลี้ยง ของเกษตรกรในหมู่บ้านที่ห่างไกลยิ่งกว่าเดิม ไม่ว่าจะเป็น ไก่ หมู วัว ควาย 
ซึ่งในแต่ละครั้งที่ออกไปปฏิบัติงานในพื้นที่เขาจะเดินทางไปพร้อมกับรถมอเตอร์ไซต์วิบากคู่ใจ พร้อมกับเตรียมอุปกรณ์ เครื่องไม้เครื่องมือ ไม่ว่าจะเป็น วัคซีน ยาบำรุง แม้อุปกรณ์ในการรักษา ผ่าตัด เพื่อให้พร้อมในการทำงานมากที่สุด แม้จะเดินทางไปพร้อมกับความตั้งใจจริงในการช่วยเหลือ หากแต่ความท้าทายแรกที่ต้องพบเจอนั้น กับไม่ใช่การนำความรู้ที่ได้เรียนมาเพื่…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | โรงบ่มชีวิต... “โต”

รูปภาพ
ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | โรงบ่มชีวิต... “โต”




หนุ่มซาวด์เอ็นจิเนีย ผู้อยู่เบื้องหลังงานเพลงเพราะๆ ของศิลปินชื่อดังมากมายมาร่วม 20 ปี นอกจากจะรักในงานดนตรี เขายังหลงรักเครื่องดนตรีชิ้นเล็กๆ อย่าง “อูคูเลเล่” เป็นชีวิตจิตใจ จนกลายเป็นครูสอนอูคูเลเล่ฝีมือดีคนหนึ่งของวงการ ในขณะที่ชีวิตของเขากำลังรุ่งโรจน์ ทั้งได้ทำงานที่ตัวเองรัก ซึ่งเป็นงานที่สร้างรายได้ให้เขาเป็นกอบเป็นกำ รวมทั้งกำลังจะได้เดินทางไปเรียนอูคูเลเล่เพิ่มเติม ที่รัฐฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา ตามที่เขาฝันไว้ แต่แล้วทุกอย่างก็พลิกผัน เมื่อ “แม่” ป่วยเป็นมะเร็งลำไส้ระยะสุดท้าย เขาจึงเลือกที่จะทิ้งความฝัน เพื่ออยู่ดูแลแม่ในห้วงสุดท้ายของชีวิต ซึ่งการเสียชีวิตของ “แม่” นับเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตของเขาจากหน้ามือเป็นหลังมือ เพราะมีภาระหน้าที่ที่สำคัญที่เขาต้องเข้ามารับผิดชอบและสานต่อจากแม่ นั่นคือ การดูแล “พ่อ” วัย 84 ปี ที่ป่วยด้วยโรคอัลไซเมอร์ ซึ่งมีอาการหลงๆ ลืมๆ ช่วยเหลือตัวเองได้ไม่มากนัก เขาจึงยอมทิ้งความฝัน ทิ้งงานที่ตัวเองรัก ทิ้งความมั่นคงของชีวิต เพื่ออยู่ดูแลพ่ออย่างใกล้ชิด ซึ่ง “หน้าที่” ในการดูแลพ่อ ทำให้เขาต้องปรับตัวและเรีย…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | โต๊ด-ตรี กู้ภัยหัวใจหล่อ

รูปภาพ
ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | โต๊ด-ตรี กู้ภัยหัวใจหล่อ

คนต้นเรื่องมีเรื่องราวของชาย 2 คนที่ เขาพิการทางร่างกายแต่ไม่ได้พิการทางจิดใจ หรือจะบอกว่าทั้งสองมีอวัยวะไม่ครบ 32  แต่ฟ้าก็ประทานอวัยวะชิ้นพิเศษหรือจะ เรียกว่าเป็นชิ้นที่ 33 ก็ว่าได้นั่นก็คือ หัวใจที่ใหญ่กว่าปกติ เรื่องราวของคนต้นเรื่องเป็นอย่างไร เขาทั้งสอง เป็นใคร ไปติดตามคนต้นเรื่อง โต๊ด-ตรี กู้ภัยหัวใจหล่อ  

คนแรก ชื่อโต๊ด อยู่ที่จังหวัดชลบุรี

น้าโต๊ดเริ่มที่จะมาเป็นกู้ภัย เพราะเหตุการณ์ที่พบเจออุบัติเหตุ เลยลงไปช่วยผู้ประสบอุบัติเหตุ

"ถึงร่างกายจะเป็นอุปสรรคแต่เราก็อยากช่วย เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังดี เพราะใจมันรักที่อยากจะช่วย เห็นคนอื่นช่วยคน ผมก็เลยที่อยากจะช่วย "

อีกคนหนึ่ง ชื่อตรี อยู่ที่จังหวัดสุพรรบุรี  

พี่ตรีและกลุ่ม จะรวมพลที่จุดประจำการตรงถนนสายเอเชีย ฉายาที่พี่ตรีได้รับคือ กู้ภัยมือ 1 ถึงพี่ตรีจะมีแขนข้างเดียว แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาในการทำงาน สามารถทำได้เกือบทุกอย่าง  ยกเว้นการปั้มหัวใจ กับบล็อคคอ 

"ผมเชื่อว่าคนที่แย่กว่าผมทีเยอะแยะ แต่เราเป็นแค่นี้เอง เราเชื่อตัวเราเองมากกว่า ว่าเราทำได้ เราสามารถที่จะช่วยเขาได้ มันอยู่ท…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ช่างเจ๊ก มนุษย์มหัศจรรย์พัน(ธุ์)ชนะ

รูปภาพ
ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | ช่างเจ๊ก มนุษย์มหัศจรรย์พัน(ธุ์)ชนะ



การที่ชีวิตของใครสักคนหนึ่ง จะสร้างความรู้สึกมหัศจรรย์ ไม่ว่าจะให้กับตัวเองหรือผู้อื่นได้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะคิดเอาเอง รู้สึกเอาเอง หรือมโนเอาได้ เพราะว่าเรื่องแบบนี้เราไม่สามารถจะปลอมกันได้ 
...เจ๊กเป็นลูกคนที่ 5 จากพี่น้องทั้งหมด 7 คน แต่เขามีความพิเศษจากพี่น้องคนอื่นๆ ก็ตรงที่มรดกทางพันธุกรรมก็ตรงที่ บรรพบุรุษนั้น ทำร่างกายของเขามีคว่ามผิดปกติ เขาเป็นโรคกระดูกอ่อน เปราะหักง่าย ตั้งแต่กำเนิด  มรดกทางพันธุกรรมนี้ ทำให้น่างกายของเขา หักง่าย และบิดเบียด  ผิดรูปผิดร่าง เขาไม่สามารถลุกขึ้นนั่งเดิน อย่างคนปกติได้ เขาต้องใช้ชีวิตนอนราบอยู่กับพื้น  อยู่แต่บนเรือน การเคลื่อนย้ายของเขาทำได้เพียงกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้น    เขาต้องใช้ชีวิตอยู่บนเรือน ตั้งแต่เด็กจนถึงอายุ 40 ปี 
         30 กว่าปีที่อยู่บนบ้านมองโลกภายนอกได้แค่ มองผ่านช่องตามฝาบ้าน ชีวิตวัยเด็กของเขามีแค่                  ความยาวความสูง ของผนังบ้านจนถึงหลังคาบ้าน และมุมมองโลกของเขาก็เป็นแค่ มุมมองที่               ขนานกับพื้น มีความสูงเพียงไม่กี่เซนติเมตร แต่ข้อจำกัดเหล่าน…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | สุวรรณฉัตร แท็กซี่มหาชน

รูปภาพ
ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | สุวรรณฉัตร แท็กซี่มหาชน

ปัจจุบันนี้ปัญหาในสังคม เกิดขึ้นมากมาย เรื่องของความขัดแย้ง การเบียดเบียนกัน และที่เรื่องที่จะแสวงหาผลประโยชน์ ให้แก่ตัวเองให้มากที่สุด และนั้นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้โลกเราไม่สวยงาม  และไม่มีสันติสุข อย่างที่เราคาดไว้ 
ทุกวันนี้เราได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับแท็กซี่  ที่พยายามจะเอารัดเอาเปรียบผู้โดยสาร แต่คนขับแท็กซี่คนนี้ กลับทำตามตรงกันข้าม เขาประกาศว่าเขาไปทุกที่ ที่ผู้โดยสารเรียก  และถ้าผู้โดยสารเป็นพระ สามเณร แม่ชี คนชรา หรือผู้พิการ คนขับแท็กซี่คนนี้ก็ให้บริการฟรี!!! คนขับรถแท็กซี่คนนี้ ทำอย่างนี้ เพราะอะไร เขาเห็นโลกอย่างไร เขาทำอย่างจริงใจ  หรือเสแสร้งแกล้งทำ 

จุดเปลี่ยนที่ทำให้คนขับแท็กซี่คนนี้ ทำแบบนี้เพราะอะไร ติดตามเรื่องราว ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ ตอน สุวรรณฉัตร แท็กซี่มหาชนย้อนได้ที่ 
ทีวีบูรพา คนค้นฅน : สุวรรณฉัตร...แท็กซี่มหาชน ช่วงที่ 1/4  ทีวีบูรพา คนค้นฅน : สุววรณฉัตร...แท็กซี่มหาชน ช่วงที่ 2/4 ทีวีบูรพา คนค้นฅน : สุววรณฉัตร...แท็กซี่มหาชน ช่วงที่ 3/4 ทีวีบูรพา คนค้นฅน : สุววรณฉัตร...แท็กซี่มหาชน ช่วงที่ 4/4
ติดตามรายการย้อนหลังของทีวีบูรพา…

ฅนต้นเรื่องในความทรงจำ | นางสาวมืด หัวใจสว่าง ..กะเทยยอดกตัญญู

รูปภาพ
ยังจำได้ไหม พี่มืด-ประเสริฐ สิงห์ลอ กะเทยวัย 41 ปี แม่ค้าขายข้าวเกรียบอยู่ในตลาดสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย ...เรื่องราวของพี่มืดออกอากาศไปเมื่อเดือนมิถุนายน 2556


พี่มืดเป็นลูกคนโตในบรรดาพี่น้อง 6 คน พ่อประกอบชีพเป็นพนักงานกวาดขยะ ส่วนแม่รับจ้างทั่วไป แต่เมื่อ 2 ปีที่แล้ว หลังจากพ่อเกษียณ ก็ป่วยเป็นอัมพาตทำงานไม่ได้ แม่ก็ต้องมาดูแลพ่อ ไม่สามารถไปรับจ้างได้ มืดในฐานะลูกชายคนโต จึงต้องกลายมาเป็นเสาหลักของครอบครัว...จากลูกที่ไม่เคยถูกตั้งความหวัง กลายมาเป็นความหวัง และเป็นเพียงความหวังเดียวของบ้าน ในอดีตพ่อของมืดไม่ยอมรับที่มืดเป็นกะเทย ทั้งดุด่าและตีลูกคนนี้ แต่พี่มืดก็ไม่เคยโกรธ ในทางกลับกัน เขาพยายามที่จะทำงานหาเงิน เพื่อให้พ่อแม่ได้มีกินมีใช้ ทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ เดินหาบข้าวเกรียบขายวันละหลายสิบกิโล ตั้งแต่เช้าจนเย็น ตกค่ำก็ตระเวนเก็บของเก่าขาย บางครั้งก็ไปรับจ้างตัดหญ้า รับจ้างทำความสะอาดบ้านคนอื่น ยอมอดเพื่อให้พ่อแม่อิ่ม ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงิน ขณะที่พี่น้องคนอื่น แยกย้ายไปมีครอบครัว... .....จากลูกที่พ่อไม่ยอมรับ...ทุกวันนี้ความดีและความกตัญญูของมืด ทำให้พ่อยอมรับในตัวตนของเขา ซึ่ง…

คนต้นเรื่องในความทรงจำ | ตาลอบ กับ ยายทอง

รูปภาพ
....เชื่อว่าแฟนรายการคงยังจำภาพความรัก ความห่วงใยที่ตาลอบมีต่อยายทอง คนต้นเรื่องที่เคยออกอากาศไปเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2550 ได้เป็นอย่างดี ...วันที่ออกอากาศเป็นวันก่อนวันวาเลนไทน์เพียงหนึ่งวัน สำหรับตาแล้ว วันวาเลนไทน์ไม่ได้มีความหมายมากไปกว่าวันไหนๆ เพราะทุกๆวันตาลอบและยายทองก็ยังรักกันมากเหมือนเดิม.... ...ตาลอบ หรืออมร สีสุภเนตร พื้นเพเป็นคนอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ส่วนภรรยาคู่ทุกคู่ยากชาวบ้านเรียกขานกันว่า “ยายทอง” พื้นเพเดิมยายทองเป็นคนอำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก...



...ย้อนไปเมื่อ 50 ปีที่แล้วตาลอบซึ่งเป็นช่างตัดผมหนุ่มฐานะยากจนได้พบรักกับยายทอง แม่ค้าขายอาหารที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามประจำหมู่บ้านในงานรำวงสร้างโบสถ์ที่วัดป่ากลาง อำเภอเชียงคาน หลังจากที่ทั้งคู่คบหาดูใจกันมา 5-6 ปีจนมั่นใจในความรักที่มีให้ต่อกัน ชายหนุ่มจึงเอ่ยปากขอหญิงสาวที่เขารักแต่งงาน เป็นงานแต่งงานที่เรียบง่าย ไม่มีพิธีกรรมใหญ่โตอะไร ไม่มีเงินสินสอดทองหมั้นมากมาย หากแต่มีเพียงคำมั่นสัญญาที่ชายหนุ่มมอบไว้ให้กับหญิงสาวที่เขารักว่า จะครองรักและดูแลกันตลอดไป ทั้งในยามทุกข์และยามสุขจนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิตจะเดิน…