คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน มี.ค 55

มีนาคม 2555
แก้ม, กล่อม ลูกรัก
                
                อีกไม่กี่เดือนน้องกล่อมก็จะไปเป็นสมาชิกของปัญญาประทีปตามพี่แก้มไปอีกคน ขณะที่พี่แววกับคุกกี้นั้นได้หอบหิ้วกันขึ้นเครื่องบินไปนครพนม เพื่อเตรียมแต่งงานมีครอบครัวตั้งแต่สองวันก่อน ต่อไปบ้านที่เคยมีลูกอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาก็จะเหลือแต่พ่อและแม่นั่งกินข้าวเงียบๆ ที่โต๊ะอาหารกันอยู่สองคน

              

                ความเปลี่ยนแปลงอยู่คู่กับเราเสมอ ทุกข์ไม่ได้หมายถึงความไม่สบายกาย สบายใจ ตามที่เราคุ้นเคยกันเท่านั้น การเกิดขึ้น ดำรงอยู่ และเสื่อมสภาพไป ไม่มีอะไรคงทนถาวรนี้ก็เป็นทุกข์ นี่เป็นความจริงที่พ่ออยากให้ลูกเข้าถึง เมื่อเข้าถึงความจริงทั้งความจริงที่เป็นอริยสัจและความจริงอันเป็นธรรมชาติของจิตใจ จะทำให้ลูกสามารถเท่าทันอารมณ์ ความรู้สึกนึกคิด ไม่ยึดติดเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอารมณ์
                คนที่มีความรัก ความผูกพัน มีเมตตาต่อสัตว์อย่างน้องกล่อม เมื่อกลับมาบ้านไม่มีคุกกี้ให้กอดรัดฟัดเหวี่ยง หยอกล้อยั่วเล่นเช่นทุกวัน แรกๆ ก็คงจะรู้สึกถึงการขาดหายไปของอะไรบางอย่างที่คุ้นเคย แต่พ่อเชื่อว่าอีกไม่นานก็คงปรับสภาพจิตใจได้ เพราะเข้าใจถึงความจริงของการเปลี่ยนแปลงและรู้จักปล่อยวาง
                พ่อกับแม่เองก็เช่นกัน ในความเห็นแก่ตัวก็อยากมีลูกอยู่ใกล้ๆ แต่เมื่อคิดถึงชีวิตลูก ไม่เอาความเห็นแก่ตัวของตนเองเป็นที่ตั้ง พ่อกับแม่ก็ต้องยินดีกับการไม่มีลูกอยู่ในบ้าน เพราะนั่นหมายถึงการเดินทางตามทางที่เลือกเองของชีวิตของบุคคลผู้เป็นที่รัก การที่ลูกกล้าเลือกและรู้จักเลือกแนวทางชีวิตสายพุทธปัญญา นั่นเป็นส่วนหนึ่งของการคิดเป็นและเข้าถึงความจริง
                เช่นเดียวกับที่เราควรดีใจกับการมีครอบครัวของพี่แวว มากกว่าที่จะเหนี่ยวรั้งกักกันไว้เพื่อให้รับใช้ดูแลเรา ถึงแม้ว่าเราอาจจะหาคนที่มีคุณสมบัติอย่างพี่แววไม่ได้อีก และต้องเจอกับปัญหาอื่นๆ ที่จะตามมาอีกมากมายก็ตาม พ่อดีใจที่ลูกแสดงความกระตือรือร้นที่จะไปงานแต่งงานพี่แววถึงแม้ว่าจะต้องลาเรียน นอกจากเพื่อแสดงความยินดีแล้ว ยังเป็นการแสดงความขอบคุณและกตัญญูต่อผู้ที่มีบุญคุณต่อลูก ซึ่งพ่ออยากสนับสนุนและชื่นชมลูกในกรณีนี้ อย่าว่าแต่สิบกว่าปีเลย แค่สิบกว่าวันในการดูแลสิ่งซึ่งเรารักและหวงแหนได้อย่างไว้วางใจ พ่อคิดว่าก็มีบุญคุณเหลือล้นแล้ว
               ความรู้สึกนี้ เป็นความรู้สึกที่พ่อมีต่อคุณครูและโรงเรียนของลูกด้วยเช่นกัน
 ในโรงเรียนเล็กๆ ที่ปากช่องที่ลูกไปอยู่ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาดูเหมือนว่าจะเต็มไปด้วยปัญหา มีเรื่องที่เด็กๆ ไม่พอใจ และผู้ใหญ่ซึ่งเป็นผู้ปกครองไม่เข้าใจอยู่มากมาย หลายคนตำหนิติเตียน ไม่เชื่อมั่นและเข้าใจกันไปตามทิฏฐิของแต่ละคน พ่อรู้และเชื่อว่าปัญหามีอยู่จริง แต่ไม่ได้ทำให้ลูกและพ่อเปลี่ยนความตั้งใจและความเชื่อมั่น อาจจะเป็นทิฏฐิอีกอย่างหนึ่งของครอบครัวเรา ขณะที่คนอื่นมองเห็นแต่ปัญหา พ่อกลับคิดว่าปัญหาเหล่านี้ดีจัง ส่งแบบเรียนมาเสิร์ฟให้ถึงหน้าห้อง ไม่ต้องออกไปหาตัวอย่างข้างนอกที่ไหน สิ่งที่พ่อปลื้มใจเมื่อมีปัญหาก็คือ การได้เห็นท่าที วิธีคิด วิธีมอง และวิธีปฏิบัติต่อปัญหาทั้งของคุณครู โรงเรียน และของลูก ซึ่งตั้งอยู่บนหลักการที่ถูกต้อง ด้วยจิตใจที่เมตตาและปรารถนาดีแบบกัลยาณมิตร พ่อเชื่อว่าการทำการศึกษาแนวพุทธปัญญาไม่ได้ทำวันนี้เพื่อวันนี้ แต่ทุกคนกำลังทำวันนี้เพื่อวันหน้า วันนี้เราอาจจะทุกข์บ้าง แต่การทุกข์วันนี้ ฝึกฝนเสียตั้งแต่วันนี้ เพื่อจะไม่ต้องทุกข์ในวันหน้า วันนี้ฝึกปฏิบัติมีทุกข์บ้าง ย่อมดีกว่าวันนี้อยากมีอยากได้แต่สุข แต่วันหน้าเมื่อมีทุกข์รับมือไม่เป็น
ถ้าหากเอาเกณฑ์ว่าจบปริญญาตรี แล้วก็ต้องออกไปทำงาน ขณะที่ลูกคอยเวลาอีก 8-10 ปี พ่อกำลังนับถอยหลังว่ายังเหลือเวลาที่ทำงาน (ได้) อีกกี่ปี และขณะที่ลูกกำลังคิดว่าอีก 8-10 ปีข้างหน้า จะทำงานอะไรดี พ่อก็กำลังคิดว่าจะทำอะไรกับเวลาที่เหลืออีกราว 30 ปีของชีวิต (ถ้าอายุยืนถึง 80)

พ่อแม่จำนวนมากอยากให้ลูกทำงานที่ดีที่สุด งานที่ดีที่สุดคืองานอะไรก็ว่ากันไปตามกิเลสของแต่ละคน แต่สำหรับพ่อ งานที่ดีที่สุดที่อยากให้ลูกทำไม่ใช่งานที่สบายที่สุด หาเงินได้ง่ายที่สุด หาทองได้มากที่สุด หรือสร้างชื่อเสียงเกียรติยศให้มากที่สุด พ่อคิดว่างานที่ดีที่สุดที่ลูกควรทำ คืองานที่ลูกทำด้วยฉันทะ ทำในสิ่งที่รักและรักในสิ่งที่ทำ แล้วเผื่อแผ่ความรักนั้นไปยังเพื่อนมนุษย์ เป็นงานที่เกิดทั้งประโยชน์ตนและประโยชน์ส่วนรวม เป็นงานที่รู้จักให้และรับ... ไม่ใช่รับหรือให้อย่างเดียว และถ้าหากงานนั้นไม่เบียดเบียนทั้งโลกใบนี้และชีวิตของผู้อื่น ไม่ว่างานนั้นจะเป็นงานอะไร พ่อคิดว่านั่นเป็นงานที่ดีที่สุดสำหรับลูกแล้ว

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

บันทึกไว้ ก่อนถึง 13 ตุลาคม 2560

ครั้งหนึ่งในชีวิตของ พนม ช่อจันทร์

ศิลปินสาวชาวเกาหลีใต้ใช้เวลา 20 ปี เก็บภาพจำร้านขายของชำที่กำลังจะเลือนหาย