คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน พ.ค 54

พฤษภาคม 2554
แก้ม, กล่อม ลูกรัก

                เขียนถึงลูกฉบับที่แล้วลูกกำลังสนุกอยู่ที่นิวซีแลนด์ เขียนถึงลูกฉบับนี้ ลูกคงกำลังอยู่บนเครื่องบินเดินทางกลับบ้านที่มีพ่อแม่ที่คอยจ้ำจี้จ้ำไชและจู้จี้จุกจิกกับชีวิตลูกแทบทุกอย่าง ไม่ว่าความเป็นจริงของชีวิตลูกจะเป็นอย่างไร ถ้าลูกไม่อยากเปลี่ยนแปลงแก้ไข ลูกก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน


                                   

                ระหว่างที่ลูกไม่อยู่บ้านเดือนหนึ่ง เป็นช่วงเวลาที่พ่อไม่เคยได้หยุดทำงานเลยแม้แต่วันเดียว ไม่ว่าจะสงกรานต์หรือวันแรงงาน แน่นอนมีคนหลายคนที่ต้องทำงานกับพ่อด้วย ทั้งด้วยความเต็มใจและไม่เต็มใจ
                งานของพ่อส่วนใหญ่ในช่วงนี้ เป็นการควบคุมดูแลงานก่อสร้างที่ออฟฟิศใหม่ ซึ่งที่หนักที่สุดก็คืองานภูมิทัศน์และงานปลูกต้นไม้ทั้งหมด ซึ่งจะพูดว่าทั้งหมดพ่อกับอา 4-5 คน คือ อาเอ๋ (ญ) อายุทธ์ (รูปหล่อ) และสามอาสามหนุ่มสามมุม คือ อาไส อาบี และอาบอมบ์ เป็นคนทำ คือลงมือลงแรงทำงานทุกขั้นตอนกันเองก็พอจะกล่าวอ้างได้ มันเป็นงานที่หนักมากสำหรับคนอายุ 50 ที่กระดูกกระเดี้ยวไม่ค่อยจะแข็งแรงเท่าไหร่แล้ว กับทีมผู้ช่วยที่รู้จักแต่การกินผลไม้แทบทุกชนิด แต่ไม่เคยปลูกต้นไม้อะไรมากกว่าการปลูกกล้วยอ้อย
                พ่อกับอายุทธ์และอาเอ๋เดินทางไปเลือกต้นไม้เอง ไปทุกที่ๆ รู้ว่ามีต้นไม้ขายโดยมีอานุ อานอมขับรถให้ เลือกชนิด เลือกฟอร์ม หรือรูปร่าง เลือกขนาด และที่สำคัญเลือกราคาที่เหมาะสมกับเงินในกระเป๋า จากนั้นก็นัดวันยก นัดวันปลูก แรกๆ ก็จ้างคนขุดหลุม ตีไม้ค้ำ แต่หลังๆ ก็จัดการกันเองตั้งแต่ขุดหลุม ปลูก ยันตีไม้ค้ำยัน โอย... สนุกมาก มันมาก เหนื่อยมาก แต่แน่นอนก็ภูมิใจกับผลของมันมากเช่นกัน     




                
                    ถามว่าทำไมพ่อต้องทำเอง คำตอบก็คือเพราะ หนึ่งให้คนอื่นมาทำเขาก็ทำตามที่เขาอยากให้เป็น ไม่ใช่ตามที่เราอยากได้ แต่ที่สำคัญก็คือข้อสอง แพงมากๆๆๆ (โอ... พระเจ้าจอร์จ) มีบางคนเฉพาะค่าตัวเขาอย่างเดียว คิดพ่อมากกว่าราคาต้นไม้ทั้งหมดที่พ่อซื้อมาปลูก ทำอย่างกะพ่อพิมพ์แบงก์ได้เอง ...เฮ้อ คงเป็นเพราะงานที่เขาคิดจะทำให้พ่อหะรูหะราใหญ่โตมโหฬารมาก... ซึ่งมากเกินไปนี้ดดด... นึง ส่วนข้อสามพ่อรู้สึกว่า พ่อถูกเบียดเบียนโดยการเอาเปรียบมากเกินไป มักง่ายเกินไป หลายเรื่องเกินไปจนรับไม่ไหวแล้ว พ่อเคยลองไว้วางใจให้คนอื่นทำให้ 2-3 ครั้ง ไม่ว่าจะความรับผิดชอบ ความเรียบร้อยประณีต คุณภาพของงาน ไปจนกระทั่งการแล้วเสร็จตามกำหนดเวลา และการประสานสอดคล้องกับงานในส่วนอื่นๆ ล้วนแล้วแต่มีปัญหาตามมาให้เราต้องแก้ตาม หยั่งกะเราไม่ใช่ผู้ว่าจ้างเขา แต่เป็นผู้ที่ตามเช็ดล้างปัญหาที่เขาก่อมากกว่า เรียกว่าทำๆ ให้แล้วๆ ไป หลังจากนั้นจะเป็นอย่างไรก็ไม่สนใจแล้ว สุดท้าย 2 หนุ่ม (น้อย) รูปหล่อพอกัน คือพ่อกับอายุทธ์ กับสามหนุ่มสามมุม และหนึ่งสาวขาลุย (อาเอ๋) จึงต้องลุยกันเอง ซึ่งก็ไม่ผิดหวัง ได้เรียนรู้ ได้ประสบการณ์เพียบ ที่สำคัญคือได้ใจ... ไว้วันหนึ่งพ่อจะเขียนเล่าเรื่องต้นไม้ทุกต้นในทีวีบูรพารับรองมีครบทุกรส
                ลูกรัก การทำงานร่วมกัน การต่อสู้ร่วมกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน จริงใจกันนั้นมีค่ามาก การปลูกต้นไม้ของพ่อในช่วงที่ผ่านมา พ่อได้เจอทั้งคนที่ไม่จริงใจ เอารัดเอาเปรียบเรา ทำงานให้พอผ่านๆ กับคนที่ทั้งจริงใจและจริงจังในการทำงานกับพ่อมาก และไม่เคยคิดเรื่องเอารัดเอาเปรียบพ่อเลย การได้ทำงานกับคนที่ไม่คิดเอารัดเอาเปรียบเรา เราไม่เอารัดเอาเปรียบเขาเป็นเรื่องที่วิเศษสุดเรื่องหนึ่ง ถ้าลูกได้ทำงานกับคนที่ไม่เอารัดเอาเปรียบลูก ลูกจะสามารถทำงานอย่างมีความสุข ความสบายใจ ใครทำมากทำน้อยไม่มีใครเกี่ยงไม่มีใครบ่น ลูกจะรู้สึกขอบคุณทุกคน อยากจดจำสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้น และอยากตอบแทนน้ำใจของเขา            
                ตรงกันข้าม การทำงานกับคนที่ไม่มีความรับผิดชอบ ทำแต่พอให้ผ่านๆ ไป คนที่ขี้เกียจ หลบเลี่ยง และเห็นแก่ได้สุดเห็นแก่ตัวนั้นแสนจะน่าเอือมระอา
                รอบๆ ตัวพ่อมีคนหลายประเภท ทั้งคนดีมีน้ำใจ คนขยัน คนขี้เกียจ คนเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ คนเสียสละ คนสัตย์ซื่อ คนไม่ซื่อสัตย์ คนมักง่าย อยู่ไปวันๆ คนรักษาศีล คนมีธรรม คนอ่อนแอ คนกล้าหาญ ซึ่งแน่นอนขณะที่พ่อทำงานหนักท่ามกลางการดูดายของคนหลายคน ก็มีคนอีกหลายคนที่มีน้ำจิตน้ำใจ สละตนเข้ามาช่วยเหลือทุกครั้งที่มีโอกาส ลูกก็คงทายถูกว่าข้างในลึกๆ ของพ่อรู้สึกเช่นไร
คำขอบคุณบางครั้งอาจไม่ได้เอ่ยออกจากปาก แต่เอ่อท้นอยู่ที่ความรู้สึกภายในใจ ความชิงชังก็เช่นเดียวกันไม่จำเป็นต้องแสดงออก แต่อย่าให้มันทำให้จิตใจเราตกต่ำ ขณะที่เราเดินทางไปข้างหน้า ทุกครั้งที่เราเหลียวมองไปที่เส้นทางที่เราดินผ่านมาข้างหลัง แม้ไม่ปรากฏเงาร่างของผู้ใดอยู่ในสายตาของเราแล้ว แต่เงาร่างของผู้คนที่อาจเรียกได้ว่าเพื่อนร่วมทางนั้น จะยังปรากฏอยู่ในใจเราเสมอ
ลูกรู้ใช่ไหมว่า เพราะเหตุใด

             แล้วลูกอยากมีตำแหน่งแห่งหนแบบไหนในใจของผู้คน

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

ศิลปินสาวชาวเกาหลีใต้ใช้เวลา 20 ปี เก็บภาพจำร้านขายของชำที่กำลังจะเลือนหาย

การเตรียมตัวของชีวิต | สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ

ได้ชีวิตใหม่ในวันรับเสด็จ ยายชุบ สามร้อยยอด