คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน พ.ย 53

27 ตุลาคม 2553
แก้ม กล่อม ลูกรัก

              กับความผิดพลาดที่ผ่านมา พ่อบอกกับตัวเองว่าถ้าเป็นไปได้อย่าทำผิดซ้ำ แล้วจงพยายามทำชีวิตที่เหลือให้ดี ส่วนกับความบกพร่องและข้อด้อยของชีวิตนั้น หากไม่ปรารถนาจะแก้ไขหรือสายเกินจะแก้ไขก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันอย่างมีความสุข




              ปีนี้พ่ออายุย่าง 50 แล้ว ถ้าอายุเฉลี่ยของคนเราไม่ถึง 100 ปี นั่นก็หมายความว่าพ่อได้ใช้ชีวิตมาเกินครึ่งชีวิตแล้ว ชีวิตที่ยังเหลือจึงน้อยกว่าที่ผ่านมา ชีวิตของพ่อจึงเป็นชีวิตที่เหลืออยู่ แต่สำหรับชีวิตของลูกทั้งสองคนเป็นชีวิตที่เพิ่งเริ่มต้น ถ้าพูดโดยเทียบเคียงกับเกณฑ์เฉลี่ยก็ต้องบอกว่าชีวิตในภายภาคหน้ายังยาวไกลกว่าที่ผ่านมา ชีวิตของลูกจึงเป็นชีวิตที่ต้องต่อเติม เพื่อความพร้อมในการสู้รบ (กับความทุกข์) ในอนาคต ลูกต้องเตรียมเสบียงกรังของชีวิต ซึ่งไม่ใช่วัตถุธาตุภายนอก แต่เป็นต้นทุนและภูมิต้านทานภายในที่มาก (ลึกและกว้าง) พอที่จะทำให้เราคิดเป็น อยู่เป็น และสุขเป็น
            การได้รับความรัก ความเมตตาจากพ่อ แม่ ครูอาจารย์ เป็นเงื่อนไขที่ดีที่จะทำให้ลูกมีโอกาสต่อเติมต้นทุนของชีวิต เพื่อที่ลูกจะได้มีความพร้อมในการรับมือกับความทุกข์ที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า แต่นั่นแหละ... จงอย่าไว้วางใจมันมาก บางทีความรักนั้นก็ทำร้ายผู้คน
            ชีวิตของพ่อที่เคยทำร้ายคนมาก็มาก ถูกทำร้ายก็ไม่ใช่น้อยนั้น จำนวนหนึ่งของคนที่ถูกพ่อทำร้ายไม่ใช่คนที่พ่อเกลียดชัง ตรงกันข้ามกลับเป็นคนที่พ่อรัก เป็นการทำร้ายด้วยความรัก ซึ่งแน่นอน ในบรรดาคนที่พ่อก่อกรรมไว้ด้วยความรักนั้นย่อมมีลูกสองคนรวมอยู่ด้วย
            อย่างน้อยก็ในด้านที่ความรักทำให้เกิดการย่อหย่อนและละเลยในสิ่งที่ควรเคร่งครัดบ่อยครั้ง เพราะความรักทำให้เกิดการตามใจและเห็นใจในเรื่องที่ควรขัดใจ เพราะไม่อยากให้เกิดความรู้สึกไม่พอใจ ด้านหนึ่งของความรักเป็นเรื่องของอารมณ์ไม่ใช่เหตุผล พ่อแม่หลายคนรักลูกแบบไม่ลืมหูลืมตาเรียกว่าหลงความรัก ตามใจให้ลูกใช้อารมณ์ความรู้สึกกำกับชีวิตเป็นหลัก วุ่นวายกันไปทั้งพ่อทั้งแม่ทั้งลูก การใช้อารมณ์ความรู้สึกนำทางในการทำสิ่งใดก็ตามอาจพูดให้ฟังดูเท่ได้ แต่นำมาใช้กับชีวิตเพียวๆ มีแต่พังกับพัง
แต่ความหวังดีหรือปรารถนาดีไม่ใช่เช่นนั้น เพราะกับความหวังดีหรือปรารถนาดีนั้นได้ผ่านการไตร่ตรองที่ถี่ถ้วนแล้ว บางครั้งจำเป็นต้องไม่ตามใจ แม้จะทำให้เกิดความไม่พอใจก็ตาม
            การที่ลูกได้กินน้ำอัดลมบ้าง ได้กินบะหมี่สำเร็จรูปบ้าง ขนมกรุบกรอบบ้าง แต่ไม่ได้กินโดนัทและขนมที่ต้องเข้าคิวยาวเป็นชั่วโมง ได้ฟังเพลง ดูหนัง ดูคอนเสิร์ตเกาหลีบ้าง แต่ไม่ได้ซื้อตุ๊กตาตาโตๆ ตัวละเป็นหมื่น ได้ดูทีวีดึกบ้าง แต่ไม่ได้ซื้อการ์ตูนเยอะเกินไปนั้น จึงมีทั้งการทำร้ายด้วยความรักและการปกป้องด้วยความปรารถนาดีที่พ่อได้มอบให้ลูกดังที่ได้กล่าวมาข้างต้น ลูกต้องแยกแยะ อย่าไปหลงติดกับมันทั้งหมด    
            มีเด็กไม่น้อยถูกฝึกให้ความสุขในชีวิตอยู่ที่การต้องได้ดั่งใจ เมื่อไม่ได้ดั่งใจก็จะไม่พอใจและอาละวาด ต่อเมื่อได้ดั่งใจจึงจะสงบสติอารมณ์ลงได้ พ่อแน่ใจว่านี่ไม่ใช่การฝึกให้เด็กเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สุขเป็น แต่เป็นการทำร้ายด้วยความรักบนความไม่รู้หรือไม่ตั้งใจ พ่อมั่นใจว่าไม่ได้พลั้งมือทำร้ายลูกรุนแรงถึงขั้นนี้
             การที่คนเราจะสุขให้เป็นนั้น อย่างน้อยก็ต้องไม่ยึดติดกับการสนองความพึงใจด้วยการต้องได้ครอบครองวัตถุ นั่นหมายความว่าต้องคิดเป็นทั้งยามสมหวังและผิดหวัง
            เพื่อตอบสนองความต้องการอันไม่รู้จักพอ เมื่อผูกติดความสุขอยู่กับวัตถุ การปรนเปรอกิเลส และการแข่งขันเชิดหน้าชูตากันที่ทรัพย์สิน ทำให้คนจำนวนมากวางเส้นทางและเป้าหมายชีวิตไว้ที่การก้าวไปหาเงื่อนไขที่จะทำให้มีอำนาจมาก ความได้เปรียบมาก เพื่อจะได้มีโอกาสมาก จึงเกิดการทุจริต คอร์รัปชัน ติดสินบาทคาดสินบน เล่นพรรคเล่นพวก และความไม่เป็นธรรมเกิดขึ้นทุกระดับ แทบทุกหย่อมหญ้า คนที่ไม่มีโอกาสจะไปสร้างเงื่อนไขที่ได้เปรียบก็หาวิธีการอื่น ลักขโมย เปิดบ่อน ค้าของผิดกฎหมาย ค้ายาเสพติด ค้าแม้แต่มนุษย์ด้วยกันเอง เบียดเบียน กดขี่ ข่มเหงกันราวหัวใจไม่ได้ทำด้วยเลือดเนื้อเพื่อให้ได้มาก สำหรับคนที่ไม่มีทางสู้ ทางฉกฉวย แย่งชิง แต่อยากมีเหมือน ก็ดิ้นรนขายกระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เพื่อให้ได้มา
ไม่ว่าวิธีไหนก็ล้วนแล้วแต่เติมความอยากอันไม่รู้จบ ก่อทุกข์อย่างไม่สิ้นสุด ไม่ใช่การอยู่เป็น สุขเป็น ในแบบที่พ่อกำลังพูดกับลูก นั่นคือต้องคิดเป็นเสียก่อนที่จะพาตัวเองไปพบกับความสมหวังและผิดหวัง นั่นก็คือรู้จักพอ ไม่ก่อความโลภ
            การมีชีวิตอยู่ในวันที่ลูกเป็นผู้ใหญ่อาจยากขึ้นอย่างที่มีหลายคนเป็นห่วง แต่พ่อคิดว่าอยู่ที่เราอยู่เป็นหรือเปล่า เพราะยังไงเราก็ต้องอยู่ ถ้าเราไม่อยู่อย่าง อยากแต่อยู่ให้เป็น สุขให้เป็น การที่จะมีชีวิตที่เป็นสุขและสงบก็ไม่ใช่เรื่องเหลือวิสัย เพราะความสุขสงบนั้นสร้างที่ใจเรา ไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่เราจะไปไขว่คว้าภายนอก

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

เจ้าตัวโตผู้เกิดมาเป็นคุณหลวง

บันทึกไว้ ก่อนถึง 13 ตุลาคม 2560

เมื่อพระสหายแห่งสายบุรี คิดถึงในหลวง