บทความ

กำลังแสดงโพสต์จาก 2014

คอลัมน์ ผู้อยู่ในใจเสมอ : ‘สงวน’ ยอดมนุษย์ไอติมแมน

รูปภาพ
เรื่อง : สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ
อย่าเชื่อนะ ถ้าใครบอกว่าสงวนเป็นคนขายไอติม เพราะแท้ที่จริงแล้วเขาไม่ใช่ ร่างสันทัดในเพศชาย ผิวเข้ม คางเหลี่ยม ประดับใบหน้าด้วยรอยยิ้ม และอาบแววตาด้วยความสุขทุกเวลาที่ปรากฏให้ทุกคนเห็นคู่กับถังไอติมบนรถมอเตอร์ไซค์กลางเก่ากลางใหม่นั้น น้อยคนจะรู้ว่านั่นไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเขา

                กระซิบให้ก็ได้ (จะบอกต่อใครก็ไม่ว่า) แท้ที่จริงแล้วเขาคือยอดมนุษย์แฝงตัวมา                 “แปลงร่าง” สิ้นเสียง ความหม่นหมองขุ่นมัวที่อยู่ในใจใครต่อใครก็ตามแถวๆ นั้น มีอันแตกกระเจิง โดยไม่ทันต้องรอให้ร่างใต้หน้ากากซูเปอร์ฮีโร่ไอ้มดแดงที่เพิ่งดึงลงมาปิดโฉมหน้าชายขายไอติม สำแดงกระบวนท่าอื่น หรือถ้ายังมีดื้อดึงบดบังความยิ้มแย้ม สดชื่นของเด็กๆ อยู่บ้าง เขาก็จะควักอาวุธทำลายล้างพลังสูงออกมา “กรอดๆๆๆ” ทันทีที่พลังกบถูกปล่อยออกไป ความขุ่นหมองทั้งหลายก็มีอันถูกจู่โจมกระแทกทำลายจนด่าวดิ้น                 บอกแล้วไงว่าสงวนไม่ใช่คนขายไอติม                 ก่อนจะมาเป็นซูเปอร์ฮีโร่ ‘ยอดมนุษย์ไอติมแมน’ สงวนเป็นไอติมแมนขี้เมามาก่อน เขาเมาชนิดวันยันค่ำ ในถังไอติมไม่เคยขาดเหล้าเบียร์ที่แช่ไ…

คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน ต.ค 54

รูปภาพ
แก้ม,กล่อมลูกรัก
หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย ได้วุฒิปริญญาตรีมาติดตัวนั้น พ่อไม่รู้เลยว่าตัวเองจะไปทางไหน จะทำมาหากินอะไร มีความสามารถอะไรที่มั่นใจว่าจะเอาไปประกอบอาชีพได้



            ปริญญาตรีของพ่อเป็นปริญญาตรีที่ค่อนข้างว่างเปล่า ตอนเรียนก็ไม่เข้าใจและไม่เคยมีเป้าหมายเรื่องต้องรู้และต้องนำไปใช้ ตอนที่อยู่ในมหาวิทยาลัยพ่อเอาแต่ไช้ชีวิต ไช้ชีวิต ไช้ชีวิต การสอบก็สอบพอให้ผ่านๆไป พ่อจึงเป็นนักศึกษาที่ขาดการศึกษาทั้งภายนอกและภายในอย่างถ่องแท้โดยเฉพาะกับการกิน อยู่ ดู ฟัง เป็น ชีวิตช่วงวัยรุ่นของพ่อจึงเป็นชีวิตที่มีทิฏฐิที่พลุ่งพล่าน มีอุปาทานที่ผิดๆ มากมาย             ตอนพ่อเข้ากรุงเทพฯใหม่ๆ พ่อเป็นคนหลักลอยมาก  ทำทุกสิ่งก็เพื่อใช้ชีวิตไปวันๆ พ่อเคยเปรียบเทียบตัวเองไม่ต่างจากขยะชิ้นหนึ่งที่ปลิวสะเปะสะปะไปตามแรงลม โดยเฉพาะลมปรารถนาและพายุอารมณ์ ภาวะของคนที่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีประโยชน์ในวันนี้ ไม่มีที่หวังในวันหน้า แถมไม่มีคุณค่าอยู่ข้างหลัง เป็นภาวะที่อันตราย ทำให้จิตใจของคนเคว้งคว้างอย่างยิ่งซึ่งชีวิตของลูกคงยังไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับความรู้สึกชนิดนั้น             ชีวิตของคนที่ปล่อยให้ตัวเองลอ…

คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน มิ.ย 54

รูปภาพ
มิถุนายน 2554 แก้ม, กล่อม ลูกรัก
งานทำบุญบริษัทใหม่ผ่านไปแล้ว ทั้งภาคกลางวันและภาคกลางคืน ทั้งภาคที่พ่อพูดเล่นๆ ว่า งานบุญและงานบาป ตอนเช้าฟังพระสวดรับศีลรับพร กลางคืนรื่นเริงดื่มกิน ทิ้งทั้งสติสัมปชัญญะ และเศษขยะไว้ให้เก็บกวาดในวันรุ่งขึ้นพอๆ กัน และแน่นอนในการรับภาระจัดการกับเศษซากที่คนหมู่มากทิ้งไว้ คนส่วนน้อยจำนวนหนึ่งเป็นผู้รับภาระ ถึงแม้ส่วนหนึ่งจะระดมช่วยกันตั้งแต่คืนนั้นแล้วก็ตาม

หลังความสนุกสนานอึกทึกครึกโครมของค่ำคืนที่ผ่านมา บริษัทในวันรุ่งขึ้นเงียบสงบ คนกลุ่มนั้นกำลังเก็บกวาดอย่างเงียบ พ่อนั่งมองต้นไม้หน้าห้องทำงาน ขณะเขียนจดหมายถึงลูก มันช่างเงียบสงบจนพ่ออยากจะให้เหตุการณ์เมื่อคืนนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่ทำลายความสงบเงียบของสถานที่แห่งนี้ และอยากให้ในจิตใจของทุกคนเงียบสงบ เหมือนภาวะที่พ่อกำลังเผชิญอยู่ แต่พ่อก็รู้ว่าคงเป็นไปได้ยาก เพราะหลังจากนี้สิ่งที่รออยู่ก็คือ การหาเงินมาใช้หนี้ใช้สินที่ก่อไว้ ซึ่งมันคือชะตากรรมที่พ่อไม่อาจหลีกเลี่ยง เพราะเป็นผู้ก่อมันขึ้นด้วยน้ำมือตัวเอง

                สิ่งหนึ่งที่พ่อรู้สึกอีกครั้งหลังมีงานแบบนี้ก็คือ เราฟุ่มเฟือยกินล้างกินผลาญกันมาก ทุก…

คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน พ.ค 54

รูปภาพ
พฤษภาคม 2554 แก้ม, กล่อม ลูกรัก
เขียนถึงลูกฉบับที่แล้วลูกกำลังสนุกอยู่ที่นิวซีแลนด์ เขียนถึงลูกฉบับนี้ ลูกคงกำลังอยู่บนเครื่องบินเดินทางกลับบ้านที่มีพ่อแม่ที่คอยจ้ำจี้จ้ำไชและจู้จี้จุกจิกกับชีวิตลูกแทบทุกอย่าง ไม่ว่าความเป็นจริงของชีวิตลูกจะเป็นอย่างไร ถ้าลูกไม่อยากเปลี่ยนแปลงแก้ไข ลูกก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน



                ระหว่างที่ลูกไม่อยู่บ้านเดือนหนึ่ง เป็นช่วงเวลาที่พ่อไม่เคยได้หยุดทำงานเลยแม้แต่วันเดียว ไม่ว่าจะสงกรานต์หรือวันแรงงาน แน่นอนมีคนหลายคนที่ต้องทำงานกับพ่อด้วย ทั้งด้วยความเต็มใจและไม่เต็มใจ                 งานของพ่อส่วนใหญ่ในช่วงนี้ เป็นการควบคุมดูแลงานก่อสร้างที่ออฟฟิศใหม่ ซึ่งที่หนักที่สุดก็คืองานภูมิทัศน์และงานปลูกต้นไม้ทั้งหมด ซึ่งจะพูดว่าทั้งหมดพ่อกับอา 4-5 คน คือ อาเอ๋ (ญ) อายุทธ์ (รูปหล่อ) และสามอาสามหนุ่มสามมุม คือ อาไส อาบี และอาบอมบ์ เป็นคนทำ คือลงมือลงแรงทำงานทุกขั้นตอนกันเองก็พอจะกล่าวอ้างได้ มันเป็นงานที่หนักมากสำหรับคนอายุ 50 ที่กระดูกกระเดี้ยวไม่ค่อยจะแข็งแรงเท่าไหร่แล้ว กับทีมผู้ช่วยที่รู้จักแต่การกินผลไม้แทบทุกชนิด แต่ไม่เคยปลูกต้นไม้อะไรมากกว่าก…

คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน ก.พ 54

รูปภาพ
แก้ม, กล่อม ลูกรัก

หากเรื่องที่ลูกบอกพ่อเป็นความจริง ถึงจะแพ้แต่แข่งกีฬาสีครั้งที่ผ่านมา พ่อคิดว่าลูกกำลังจะชนะแล้ว

                ทั้งระหว่างและหลังการแข่งกีฬาสีครั้งที่แล้วที่พ่อมีโอกาสไปร่วมด้วย พ่อสังเกตเห็นว่าลูกมุ่งมั่น เอาจริงเอาจังกับการแข่งขันมาก แต่เมื่อผลการแข่งขันออกมาไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง หรือเมื่อทำไม่ได้ดั่งใจ ก็สร้างความหงุดหงิดโมโหให้กับลูกไม่น้อย ซึ่งเห็นลูกแล้วรู้สึกสะท้อนถึงตัวเองยังไงชอบกล                 การทุ่มเท มุ่งมั่น เอาจริงเอาจังกับการทำอะไรก็ตามเป็นสิ่งที่ดี และคุณสมบัติอันนี้ พ่อคิดว่าปัจจุบันนี้ขาดหายไปจากคนจำนวนมาก พ่อชื่นชมที่ลูกมีคุณสมบัติอันนี้ เพียงแต่พ่ออยากบอกลูกว่า จริงจังกับการแข่งขันน่ะดีแล้ว แต่อย่าไปจริงจังกับผลการแข่งขันมากนัก                 พูดง่ายๆ ว่าเราตั้งใจดีที่สุดแล้ว ทำดีที่สุดแล้ว ได้แค่ไหนก็พอใจแค่นั้น อย่าไปตั้งความหวังกับมันไว้เลิศเลอนัก เพราะเมื่อไม่เป็นดังหวังจะผิดหวัง ทั้งความคาดหวังและผิดหวังล้วนมีผลต่ออารมณ์ความรู้สึก หากด้านที่สมหวังทำให้รู้สึกดีใจ ด้านที่ผิดหวังก็ย่อมนำมาซึ่งความเสียใจ                 พ่อเข้าใจว่าปัจจัยที่ท…

คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน ม.ค 54

รูปภาพ
แก้ม, กล่อม ลูกรัก
ในการอยู่ร่วมกัน ใช้ชีวิตร่วมกัน หรือในความสัมพันธ์ระหว่างลูกกับบุคคลอื่นนั้น ไม่ว่าจะกับพ่อแม่ พี่น้อง กับคุณครู กับเพื่อน กับใครก็ตามแต่ จำเป็นต้องมีสิ่งที่เรียกว่า ‘ความไว้วางใจ’ ต่อกัน ความสัมพันธ์หรือการใช้ชีวิตร่วมกันนั้นจึงจะดำเนินไปอย่างมั่นคงและปกติสุข



           ลูกต้องไว้วางใจในพ่อกับแม่ว่าเป็นผู้ที่ปรารถนาดี พร้อมจะดูแลให้ความรัก ความอบอุ่น ไม่ทิ้งขว้างหรือทำร้ายลูก พ่อกับแม่ก็ต้องไว้วางใจในตัวลูกว่าจะไม่เหลวไหล ไม่ทำความเสื่อมเสีย ไม่นำความผิดหวังเสียใจมาให้ มากกว่านั้นก็คือต้องไว้วางใจว่าหากบังเอิญพลาดพลั้งทำความผิดหวังเสียใจมาให้ พ่อกับแม่คือคนแรกและคนสุดท้ายที่พร้อมจะอยู่เคียงข้าง พร้อมที่จะเข้าใจ ให้โอกาส และให้อภัยกับลูก แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเข้าข้างลูกตามที่พ่อเคยกล่าวไว้แล้ว                 ความไว้วางใจนั้น จะเกิดขึ้นได้ไม่ใช่จากคำสัญญา สาบาน หรือการขอร้อง แต่ผลิบานมาจากความเชื่อมั่นในความเป็นมนุษย์ซึ่งกันและกัน จากการได้อยู่ ได้เห็น ได้คบหา กันมายาวนานพอ หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นความไว้วางใจ มั่นใจเพราะความรัก ความเคารพนับถือ ความศรัทธา ความปรารถนาด…

คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน ธ.ค 53

รูปภาพ
พฤศจิกายน 2553 แก้ม,กล่อม ลูกรัก
                ขณะที่พ่อเขียนถึงลูกนี้ พ่ออยู่ในห้องแอร์ที่บ้าน ข้างหน้ามีโทรทัศน์ซึ่งกำลังถ่ายทอดสดการแข่งขัน BARCLAYS ATP WORLD TOUR คู่ระหว่างราฟาเอล นาดาล กับโทมัส เบอร์ดิชท์ ซึ่งแม่ของลูกน่าจะกำลังนั่งลุ้นอยู่มุมใดมุมหนึ่งของสนาม 

                 ส่วนลูกสองคนคงกำลังซุกตัวหลับอยู่ในถุงนอนใกล้ๆ ฟ่อนข้าวในโรงนาที่ไม่มีผนังกันลมหนาว หน้าบ้านที่ไม่มีไฟฟ้าน้ำประปาของอาตุ๊หล่าง ที่ อ. กุดชุม จ. ยโสธร และพรุ่งนี้เช้าเมื่อพ่อตื่นลงมาที่โต๊ะอาหารซึ่งมีหนังสือพิมพ์กับอาหารเช้าวางรออยู่แล้ว ก็คงเป็นเวลาที่ลูกซึ่งต้องตื่นขึ้นมาช่วยแม่ราตรีหุงหาอาหารด้วยเตาถ่านและไม้ฟืนตั้งแต่เช้าตรู่ กำลังอยู่ในแปลงนา เพื่อเรียนรู้วิถีชีวิตชาวนาและฝึกหัดการเกี่ยวข้าว ก่อนจะได้รับประทานอาหารมื้อแห่งการรู้คุณค่าและที่มาอันเอร็ดอร่อย ซึ่งพ่อเดาว่าพี่แก้มน่าจะกินได้ทุกอย่าง ส่วนน้องกล่อมถึงแม้จะเลือกข้าวเหนียวกับไข่เจียวเป็นอาหารหลัก แต่ก็คงมีโอกาสชิมรสผักพื้นบ้านแปลกๆ ใหม่ๆ บ้าง



                   หลังจากการเกี่ยวข้าว ขนข้าวแล้ว อาตุ๊หล่างขวัญใจเด็กๆ ก็คงสอนเรื่องการคัดเลือกและเก็บ…

คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน มี.ค 53

แก้ม กล่อมลูกรัก
สมัยพ่อเป็นเด็ก ความบันเทิงในชีวิตพ่อมีไม่กี่อย่าง เนื่องจากที่บ้านคุณปู่คุณย่าตอนนั้นยังไม่มีไฟฟ้า จึงไม่มีโทรทัศน์ นอกจากหนังกลางแปลงที่มาฉายขายยาที่สนามโรงเรียน ซึ่งปู่จะอนุญาตให้พ่อกับพี่ๆ น้องๆ ไปดูได้บ้างถ้าตรงกับคืนวันศุกร์หรือคืนวันเสาร์ กับหนังตะลุงและมโนราห์ที่เล่นในงานประจำปีที่ศาลพ่อปู่กลางทุ่งขุนแสน ไม่ก็งานวัดหรือตามบ้านงาน (หมายถึงบ้านของชาวบ้านคนใดคนหนึ่งที่จัดงาน เช่น งานทำบุญ 100 วัน งานฉลองพระบวชใหม่ งานแก้บนต่างๆ เป็นต้น แล้วรับหนังตะลุงหรือมโนราห์มาแสดง) แล้ว ยังมีอีก 2 อย่างเท่านั้นที่พ่อได้เสพสม่ำเสมอโดยไม่ต้องขออนุญาตคุณปู่คุณย่า นั่นก็คือ การฟังเพลง ฟังละครวิทยุ กับอ่านหนังสือ

                เรื่องฟังเพลงตอนวัยเด็ก พ่อฟังบ้าง แต่คงไม่มากเท่าลูก...  แต่ละครวิทยุนี่ฟังบ่อย ถึงขั้นติดงอมแงม บางช่วงถึงขั้นไปไหนต้องหอบหิ้ววิทยุติดตัวไปด้วยก็เคยเป็น ว่าไปก็คงคล้ายกับที่ลูกมีไอพอดเสียบหูอยู่เป็นพักๆ นั่นเอง แต่พ่อเอาวิทยุเสียบหูไม่ได้ก็เลยต้องแบกไป พ่อคิดดูแล้ว ถึงแม้เราจะเท่กันคนละแบบ แต่ก็คงมีความสุขและความหลงใหลได้ปลื้มคล้ายๆ กัน วิทยุของพ่อเป็นวิท…

คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน พ.ค 55

รูปภาพ
พฤษภาคม 2555 แก้ม, กล่อม ลูกรัก


นับวันพ่อยิ่งพบว่าในตัวพ่อยังมีข้อบกพร่องอยู่มาก การรู้และเห็นในความบกพร่องของตน ไม่ได้มาจากการหมั่นสำรวจตรวจสอบตัวตนเท่านั้น หากแต่ต้องรู้ก่อนว่า สิ่งที่ถูกต้องสมบูรณ์หรือสิ่งที่ควรจะเป็นนั้นเป็นอย่างไร ความสมบูรณ์เป็นอย่างไร พ่อยังห่างไกลการเข้าถึง แต่ก็รู้มากขึ้นว่าอะไรอย่างไรที่ดีกว่าเก่า ตัวตนดั้งเดิมของพ่ออาจประกอบขึ้นจากทั้งความไม่รู้และความรู้ที่ไม่ถูกต้อง ทั้งความไม่รู้และรู้ผิดก่อให้เกิดความเข้าใจผิด ความคิดเห็นที่ผิด ความต้องการ การแสดงออกและการกระทำที่ผิด ต่างกรรมต่างวาระมากมาย                ข้อที่สำคัญก็คือ ข้อบกพร่องจากตัวพ่อที่มีอยู่มากย่อมทำให้เกิดข้อบกพร่องในการทำหน้าที่เป็นผู้แสดงโลกให้กับลูกอยู่มากตามไปด้วย                 เพราะฉะนั้นลูกต้องเข้าใจว่า ตัวลูก ณ วันนี้ก็ยังเป็นผู้ที่มีข้อบกพร่องอยู่ไม่น้อยเช่นกัน พ่ออยากให้ลูกมองให้เห็น ยอมรับให้เป็น และฝึกฝนบำเพ็ญ แก้ไขพัฒนาอย่าได้ย่อหย่อน                 ตลอดเวลาที่พบว่าในตัวตนมีความบกพร่อง และการทำหน้าที่ก็ยังมีความบกพร่อง พ่อไม่ได้ว่าขานอดีต และไม่ได้ปกป้องความบกพร่องทั้งหลายเหล่านั้นอย…

คอลัมน์จากพ่อถึงลูก นิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือน เม.ย 55

รูปภาพ
เมษายน 2555 แก้ม, กล่อมลูกรัก
พ่อกำลังอยู่ในช่วงเวลาของการทบทวนเรื่องชีวิต เพื่อที่จะตัดสินใจอีกครั้งว่า สำหรับเวลาที่เหลืออีกราวๆ 30 ปีของชีวิต จะใช้ชีวิตให้ดีและมีคุณค่าที่สุดได้อย่างไร แน่นอนจะต้องไม่ใช่การมุ่งแสวงหาเพื่อสนองกิเลสตัณหา หรือความมั่งคั่งของตัวเองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ชีวิตพ่อเรียบง่ายและโคจรเป็นวงแคบๆ ห่วงและคิดถึงความสุขของตัวเองน้อย ไม่มีความเห่อเหิมทะเยอทะยาน ต้องการความนิ่งสงบ แต่ยังไม่ได้รับอนุญาตให้สงบนิ่ง เพราะคิดว่าตัวเองยังพอมีประโยชน์ต่อส่วนรวมและต่อผู้อื่น และมีชีวิตของผู้อื่นอีกหลายคนที่ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเรา

                สิ่งที่พ่ออยากทำหรือยังมีตัณหาในตอนนี้คืออยากปลูกต้นไม้ พ่อมีจินตนาการว่าจะได้เดินทางไปยังผืนดินที่โล่งแล้งทุกหนทุกแห่ง กับเพื่อนร่วมอุดมการณ์จำนวนหนึ่ง นำต้นไม้ (ที่ไม่ใช่ปาล์มหรือยางพารา) ไปปลูกในที่ที่ไม่ใช่ของตนเองจนกว่าจะไม่มีเรี่ยวแรง นี่คงจะเป็นงานที่ดีที่สุดของพ่ออย่างหนึ่งในเวลาที่เหลือ พ่อได้เห็นคนหลายคนทำเช่นนี้แล้วทั้งนับถือและชื่นชม เลยอยากทำบ้าง

พ่อคิดเรื่องนี้มานานพอสมควร ตั้งแต่ยังเดินทางแทบทุกวี่วัน ไปที่ไหนก็เห็นแต่…