บทความ

โพสต์แนะนำ

ศิลปินสาวชาวเกาหลีใต้ใช้เวลา 20 ปี เก็บภาพจำร้านขายของชำที่กำลังจะเลือนหาย

รูปภาพ
สมัยเด็กๆจำได้ว่าทุกครั้งที่หิวขนมก็จะกำเงินอันน้อยนิดไปยืนแหงนคอมองอยู่หน้าร้านเล็กๆ ที่ประตูเปิดกว้าง ไม่มีเสียงนิ๊งหน่อง ไม่มีเสียงสวัสดีและเชิญชวน ร้านเล็กๆที่แสงสว่างของไฟมีไม่มากเท่าร้านสะดวกซื้อในยุคนี้   ถุงขนมใสไปทางขุ่นผูกด้วยเชือกฟางสีชมพูห้อยโตงเตง  พร้อมขนมอีกมากมายที่วางเรียงรายเป็นระเบียบบ้างไม่เป็นระเบียบบ้าง มีฝุ่นเกาะบ้างพอให้อารมณ์กรุบกริบ มันสะกดตา และทำให้เด็กอย่างเราเริ่มใช้ความคิดใคร่ครวญและคำนวนว่าเงินที่กำไว้ในมือมันมีอะไรในร้านที่คู่ควร และคุ้มค่า  ....แน่นอนอะไรก็แล้วแต่ที่นอกจากกินได้ จะต้องบวกกับมีบางสิ่งแถมติดมาให้ ประหนึ่งของขวัญที่เจ้าของโรงงานทำขนมมอบให้เด็กอย่างเรา นั่นเป็นความหมายที่เรารู้สึกว่าคุ้มค่า และคู่ควร แหวนเล็กๆถูกลองสวมเข้านิ้วนั้นออกนิ้วนี้พร้อมยกมือมองออกห่าง ดูเป็นสิ่งที่ได้รับความสนใจมากกว่าขนมที่ถืออยู่ในมือ ป้าของแอดมินเคยถามว่าอยากกินขนม หรืออยากได้ของเล่นกันแน่ 555....เสน่ห์ของร้านขายของชำในวัยเด็กมันจึงเป็นภาพจำที่งดงามในวัยโต......
ปัจจุบันร้านขายของชำเหล่านี้ถูกกลืนหายไปกับยุคสมัย แต่ไม่ใช่แค่บ้านเรานะคะที่ร้านเหล่านี้หายไป และ…

ชายผู้เชื่อมั่นในการกระทำของตัวเองเพื่อหวังเป็นแสงสว่างให้ผู้คนหลุดพ้นจากความทุกข์ | หมอปลา จีรพันธ์ เพชรขาว

รูปภาพ
"ผมเป็นคนทำมากกว่าพูด ถึงแม้ว่าการกระทำของผมจะไม่เหมือนคนอื่น แต่การที่ได้ช่วยคนที่เขามีความทุกข์ โดยหาสาเหตุไม่ได้ ก็คงถือได้ว่าเป็นพลังของแผ่นดินเหมือนกัน"

ภาพเบื้องหน้าของชายผู้เป็นที่รู้จักในฉายา ‘มือปราบสัมภเวสี’ ของใครหลายคน อาจเป็นภาพชายวัยกลางคนผู้ทำหน้าที่ขับไล่ปัดเป่าวิญญาณร้าย ทำลายสถานที่สิงสถิตของเหล่าสัมภเวสี แต่สำหรับผู้คนที่จมปลักกับความทุกข์ และต้องทนทรมานกับสิ่งที่ยากพิสูจน์ได้ ชายผู้นี้กลับมีความหมายลึกซึ้งมากกว่านั้น
กว่า ๕๐๐ คน คือจำนวนขั้นต่ำต่อวัน ของผู้คนที่เข้ามาขอรับการรักษาจาก หมอปลา  จีรพันธ์ เพชรขาว ผู้ถูกโชคชะตาฟ้าลิขิตให้เขาต้องทำหน้าที่ปลดเปลื้องพันธนาการความทุกข์สารพัดรูปแบบ โดยใช้บ้านที่พักอาศัยในอำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี เป็นสถานพยาบาลที่คอยรักษา ขจัดปัดเป่าความทุกข์ และแก้ปัญหาชีวิตให้กับผู้คนจากทั่วทุกสารทิศที่ดั้นด้นเดินทางมาหา ด้วยหวังว่าที่นี่จะเป็นที่พึ่งสุดท้าย เขาใช้วิธีเยียวยาผู้ประสบทุกข์ตามแบบฉบับของตนเอง โดยใช้ ‘ใจ’ ที่มุ่งช่วยเหลือเป็นแก่นแท้ในการรักษา ปฏิเสธการรับเงินค่าตอบแทน พร้อมทั้งเสียสละร่างกาย เวลา และทรัพย์สินเพื่อช่ว…

เพราะทำในสิ่งที่รักและผูกพันสิ่งนั้นจึงมีคุณค่าและความหมาย | ผศ.ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์

รูปภาพ
"ผมได้เกิดแผ่นดินนี้ก็เป็นบุญแล้ว การทำความดีไม่ต้องตัดสินใจ จะทำดีไม่ต้องคิดเยอะ ผมทำเพราะผมอยากทำ ไม่ได้คิดว่าต้องทำเพื่อใคร ถ้าไม่อยากทำ ผมก็ไม่ทำ ก็แค่นั้นเอง บางทีก็เคยคิดว่าทำไมต้องทำงานถึงตีสองตีสาม แต่พอคิดว่าในเวลานี้ก็คงมีคนหลายๆคนทำงานอยู่ อย่างน้อยก็มีผู้ชายคนนึงที่ตอนนี้อยู่บนฟ้าเคยทำงานตีสองตีสามทุกวัน มาเจ็ดสิบปี"
เพราะเกิดและเติบโตในครอบครัวที่มีทั้งคุณตา คุณปู่ และคุณพ่อเป็นข้าราชการที่ทำงานด้านสิ่งแวดล้อมและทะเล ชีวิตในวัยเด็กของ ผศ.ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ จึงรักและผูกพันกับทะเล เพราะได้เดินทางไปทะเลเกือบทุกที่ในประเทศไทย ภาพความงดงามของท้องทะเลตั้งแต่เม็ดทรายจนถึงก้นบึ้งของทะเล จึงเป็นภาพความทรงจำอันงดงามของเด็กชายตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาบอกกับตัวเองว่า เขาเกิดมาเพื่อรักทะเล และจะเก็บทะเลที่แสนงดงามนี้ไว้ตราบนานเท่านาน หลังจากที่เรียนจบปริญญาเอกด้านวิทยาศาสตร์ทางทะเลจากประเทศออสเตรเลีย ดร.ธรณ์ เดินทางกลับมาประเทศไทยรับราชการเป็นอาจารย์ภาควิชาวิทยาศาสตร์ทางทะเลที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์บางเขน การกลับมาครั้งนี้ ดร.ธรณ์ พบว่าท้องทะเลอันงดงามและสมบูรณ์อย่างท…

นักสู้ผู้ล้างพิษให้แผ่นดิน เพื่อส่งต่อผืนดินให้กับลูกหลานรุ่นต่อไป | กลุ่มชาวบ้านนักสู้ลุ่มน้ำแม่ตาว อ.แม่สอด จ.ตาก

รูปภาพ
"ถ้าเราแพ้ คนในชาติก็แพ้ ประเทศชาติก็แพ้ นโยบายก็ยิ่งพ่ายแพ้ แล้วโลกก็พ่ายแพ้"

พระธาตุผาแดงองค์ใหม่ที่ถูกย้ายมาตั้งใหม่ บริเวณหมู่บ้านค้างภิบาล ตำบลพระธาตุผาแดง อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก คือประจักษ์พยานการล่มสลายของศูนย์รวมความศรัทธา วัฒนธรรม ประเพณี และวิถีชีวิตชาวบ้านลุ่มน้ำแม่ตาวให้จบสิ้นลง และเป็นประจักษ์พยานการมาถึงของสารปนเปื้อนที่ชื่อ ‘แคดเมียม’ พร้อมกับการลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องพื้นที่แหล่งผลิตอาหารหลักของคนลุ่มน้ำแม่ตาว
ลำห้วยแม่ตาว ไหลหล่อเลี้ยงชาวบ้านใน ๓ ตำบลของลุ่มน้ำ ได้แก่ ตำบลพระธาตุผาแดง ตำบลแม่ตาว และตำบลแม่กุ ก่อนจะไหลลงสู่แม่น้ำเมยหรือแม่น้ำตองยิ่น เป็นแหล่งอาหาร เป็นสายน้ำคู่ชีวิตมาช้านาน
ปี ๒๕๔๗ สถาบันจัดการคุณภาพน้ำนานาชาติ (International Water Management Institute : IWMI) ร่วมกับกรมวิชาการเกษตร ได้เผยแพร่ข้อมูลงานวิจัย พบสารปนเปื้อนแคดเมียมสูงในพื้นที่ลุ่มน้ำห้วยแม่ตาว สร้างความตื่นตัว ความตระหนกให้กับคนทั้งประเทศ หันมาตระหนักด้านผลกระทบที่มีอย่างร้ายแรงต่อความมั่นคงทางอาหาร เพราะพื้นที่แห่งนี้เป็นแหล่งผลิตข้าวหอมมะลิที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศและของโลกแ…

แสงเทียนที่ปลายด้ามขวานที่ส่องสว่างเข้าไปในหัวใจของคนในชุมชน | ร.ต.ท.สุวิทย์ ช่วยเทวฤทธิ์

รูปภาพ
 “ผมไม่เคยคิดที่จะย้ายหนี ถ้าเราหนีแล้วใครจะอยู่ แม้ชีวิตพวกเราต้องเสี่ยง แต่เด็กๆ และชาวบ้านในพื้นที่เขาก็เสี่ยงและลำบากกว่าเรา ที่สำคัญคืองานของพระองค์ท่านฯ ใครจะทำ ใครจะสานต่อ เราจะปล่อยให้เทียนดับไม่ได้ แม้แสงสว่างจะริบหรี่ก็ยังดีกว่ามืดสนิท อย่างน้อยก็ช่วยให้ไม่หลงทางไปไกลนัก” จากความทรงจำในวัยเด็กของ ‘ร.ต.ท. สุวิทย์ ช่วยเทวฤทธิ์’ หรือ ‘ครูวิทย์’ ครูใหญ่โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดนบ้านตืองอช่างกลปทุมวันอนุสรณ์ ๑๓ จังหวัดนราธิวาส ที่ทุกครั้งเมื่อได้ยินเสียงกระหึ่มของเฮลิคอปเตอร์เหนือท้องฟ้า ก็ได้แต่เฝ้าแหงนมองและวิ่งไล่ตาม ก่อนที่เฮลิคอปเตอร์จะบินลับทิวไม้ หายเข้าไปในป่าลึก ภาพนั้นกลายมาเป็นความฝัน ว่าสักวันหนึ่งตัวเองคงจะได้ใส่ชุดสีเขียวและได้นั่งอยู่บนนั้นบ้าง
ในวัยเด็กของครูวิทย์ต้องติดตามพ่อไปบุกเบิกที่ทำกินใหม่กลางป่าลึกของจังหวัดพัทลุง ซึ่งห่างไกลจากความเจริญมาก ที่นั่นไม่มีโรงเรียน ไม่มีไฟฟ้า มีเพียงถนนที่เป็นเส้นทางชักลากซุง ต่อมามีโรงเรียนตชด. มาเปิด ครูวิทย์และเพื่อนๆ ร่วม ๑๐ กว่าคน จึงได้มีโอกาสเรียนหนังสือจนจบชั้นประถม และเข้าเมืองไปเรียนต่อที่วิทยาลัยเกษตรกรรมพัทลุง แต่นั…

หญิงสาว วัย ๔๕ ผู้เปลี่ยนความกลัวเป็นความกล้าก้าวข้ามความพิการเพื่อเป็นที่พึ่งและความหวังของผู้อื่น | สุกานดา สุริยะรังษี

รูปภาพ
คดีฆาตกรรมหญิงสาวผู้หนึ่งอย่างโหดเหี้ยมอำมหิตในป่า จังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อ ๓๐ กว่าปีก่อน ได้ทำลายชีวิตของเด็กผู้หญิงวัยเพียง ๑๐ ขวบคนหนึ่งไปตลอดชีวิต โดยที่เธอไม่ได้รับรู้และเกี่ยวข้องกับความบาดหมางระหว่างผู้เสียชีวิตกับฆาตรกรแต่อย่างใด แต่ด้วยความโชคร้ายที่เธออยู่ในเหตุการณ์ที่น้าสาวของตัวเองถูกฆ่า ทำให้คนร้ายตั้งใจฆ่าปิดปากอย่างโหดร้าย ทารุณ แม้จะยกมืออ้อนวอนขอชีวิต คนร้ายก็ยังใช้มีดปาดคอ และใช้ไม้ทุบตีทั่วร่างกายและโยนร่างของเธอทิ้งลงเหว 
แต่เธอกลับรอดชีวิตมาได้ราวปาฏิหาริย์ วันนี้ ‘สุกานดา สุริยะรังษี’ หรือ ‘จุ๋ม’ วัย ๔๕ ปี คือหญิงพิการระดับรุนแรง ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ไปตลอดชีวิต
การฟื้นขึ้นมาพบกับความเปลี่ยนแปลงที่ยากจะทำใจของร่างกาย นำความสูญเสีย ความกลัว และความสิ้นหวังมาสู่ชีวิตของเด็กหญิงสุกานดา เธอขังชีวิตตัวเองหลบซ่อนอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยม ไม่ออกมาพบปะผู้คนและโลกภายนอก ร่วม ๓๐ ปี
“พอตัวเองมีสภาพแบบนี้ มันสิ้นหวัง ความฝันที่อยากเป็นพยาบาลก็เป็นอันจบ ช่วงแรกๆ นี่ ทำร้ายตัวเองตลอด ทั้งเอามีดคัตเตอร์กรีดขาหลายสิบแผล เอาน้ำร้อนลวกขา ทุบตีขาตัวเอง เพราะรู้สึกโกรธเกลี…

เทียนนำทางของคนหัวใจอาสา ผู้สืบทุกอย่างที่พ่อสร้าง สานทุกอย่างที่พ่อสอน | บดินทร์ จันทศรีคำ

รูปภาพ
  “เพียงเพื่อขอให้ป่าเขา อยู่กับเราจนวันตาย”  วลีสำคัญของชายที่ชื่อ ‘บดินทร์ จันทศรีคำ’ ชาวตำบลสาริกา จังหวัดนครนายก ที่กลุ่มคนอาสาและกลุ่มนักอนุรักษ์รู้จักในนาม ‘ลุงหมู สาริกา’ ผู้ที่ผูกพันอยู่กับธรรมชาติ สัตว์ป่า สายน้ำ สิ่งแวดล้อม และงานอาสามาทั้งชีวิต
บทบาทการทำงานมวลชนครั้งสำคัญในเหตุการณ์ตุลาคมปี ๒๕๑๙ และช่วงระหว่างการรับราชการเป็นช่างสำรวจ ของกรมทางหลวงแผ่นดินที่มีโอกาสได้ทำงานอาสา ทั้งการช่วยเหลือเด็กๆ ในพื้นที่ชนบท ป่าเขา กรณีเขื่อนปากมูล เขื่อนน้ำโจน กรณีการย้ายสนามกอล์ฟ โรงแรมรีสอร์ท ลงจากอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ฯลฯ เป็นแรงจูงใจให้ หมู สาริกา เบนเข็มชีวิตสู่การทำงานด้านจิตอาสาอย่างเต็มตัว จนตัดสินใจลาออกจากราชการในปี ๒๕๓๓ เพื่อต่อสู้คัดค้านการสร้างเขื่อนเหวนรกอย่างจริงจัง และนำมาซึ่งการก่อตั้ง ‘กลุ่มรักษ์เขาใหญ่’ ขึ้นในปี ๒๕๓๕
ด้วยสถานการณ์การคุกคามธรรมชาติและสัตว์ป่าที่ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะกำลังของเจ้าหน้าที่ไม่เพียงพอ หมู สาริกา ได้จัดตั้ง ‘ชมรมฅนรักสัตว์-ป่า’ และกลุ่ม ‘ฅ.ฅนทำทาง’ ขึ้น ในปี ๒๕๔๔ เพื่อขับเคลื่อนงานอาสาในทุกมิติ ทั้งด้านสัตว์ป่า ด้านสังคม ด้านสิ…

ลูกลอดช่อง เด็กหนุ่มสู้ชีวิต อัญมณี จาก 'โคลนตม' | วรพล นันสุ

รูปภาพ
“หากวันหนึ่งวิวเรียนจบดอกเตอร์ แล้วมีคนรู้ว่าวิวเป็นเด็กเก็บขยะขาย วิวไม่อายเลย และภูมิใจด้วยซ้ำว่าลูกลอดช่องคนนี้ได้ผ่านมรสุมชีวิตมาได้ วิวไม่สนใจว่าจุดเริ่มต้นมันเป็นอย่างไร สนใจเพียงระหว่างทางเราทำอะไรให้ใครบ้าง และต้องไม่ลืมสิ่งที่ทำให้เรามีวันนี้”
‘ลูกลอดช่อง’ เป็นฉายาที่ ‘วรพล นันสุ’ หรือ ‘น้องวิว’ เด็กหนุ่มนักศึกษาปริญญาโท คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร รู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ด้วยความยากจนข้นแค้นของครอบครัว วิวในวัยเพียง ๖ ขวบ ต้องตื่นตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง เพื่อมาช่วยแม่เตรียมทำขนมลอดช่อง ทุกๆ เช้าแม่ของวิวจะเดินเข็นรถเข็นคันเก่าๆ ลัดเลาะไปตามหมู่บ้านวันละกว่า ๒๐ กิโลเมตร เพื่อขายลอดช่อง โดยมีเด็กชายซุกตัวงีบหลับอยู่ใต้ท้องรถ ก่อนจะตื่นมาช่วยแม่ในช่วงสายๆ
กระทั่งถึงวัยเข้าเรียนวิวยังคงปฏิบัติเช่นเดิม สิ่งที่เพิ่มขึ้นพร้อมกับวัยก็คือความรับผิดชอบต่อความอยู่รอดของครอบครัว การออกหาอยู่หากินตามท้องนาในยามค่ำคืน นอกจากจะช่วยลดภาระค่ากับข้าวในบ้านแล้ว ยังทำให้เด็กชายมีค่าขนมไปโรงเรียน ส่วนวันเสาร์อาทิตย์เด็กชายก็จะไปขลุกอยู่ที่กองขยะกับยาย เพื่อคุ้ยเก็บของเก่านำมาขายเป็นรายได้จุน…